11 juli '93.
17.15 uur:
Nou he he, daar zitten we dan EINDELIJK: hoog in de lucht in een propvol vliegtuig...
Na het uitzwaaien door de hele familie en alle aanwezige vrienden, die ons naar Schiphol hebben gebracht, was het voor ons allemaal eventjes diep zuchten en slikken.
Toch duidelijk een ander en veel emotioneler afscheid dan wanneer we, ook voor 4 weken meestal, met de caravan naar Spanje vertrekken...
We hebben op Schiphol nog wat inkopen gedaan: fotorolletjes, sigaretten en tijdschriften en toen begon het schijnbaar eindeloze wachten bij de ingang naar het vliegtuig.
Tijdens dat wachten zijn we aan de praat geraakt met een echtpaar dat ook met hun twee geadopteerde kinderen op terugreis zou gaan. Hen hadden we al gezien bij het inchecken en natuurlijk hadden we ons afgevraagd of zij ook...?
Typisch dat je met wildvreemde collega-adoptieouders zo makkelijk aan de praat raakt en dan ook snel over-en-weer best vertrouwelijke zaken uit wisselt over bijvoorbeeld het zenuwachtig zijn en de vragen die de kinderen mogelijk in Sri Lanka kunnen gaan stellen. Ook de kinderen onderling hadden meteen een goed contact.
Hun kinderen, een jongen en een meisje, zijn precies evenoud als onze jongens.
Tijdens het praten kwamen we op de voornamen van de kinderen en hun oudste zoon besloot meteen om tijdens het verblijf in Sri Lanka zijn Singalese voornaam te gaan gebruiken in plaats van zijn Nederlandse naam.
Het viel goed tegen dat we, inplaats van om 14.30 uur, pas om 15.30 uur in mochten stappen. Het vliegtuig stond zo aanlokkelijk, vlak langs het raam te pronken en aan de buitenkant leek alles gereed voor ons vertrek.
Toen we uiteindelijk aan boord mochten, begon het echte wachten: pas om 16.25 uur gingen we de lucht in. Om de vertraging goed te maken kregen we gelijk 'hot-towels' en wat te drinken.
We hebben uitstekende plaatsen, we zitten in 2 rijtjes van 3, ik zit bij de dames en Peter bij Shantha en Kumara, achter ons is de keuken, de toiletten zijn vlakbij en griezel, griezel, we hebben een rechtstreeks uitzicht op de vliegtuigvleugel!
Het opstijgen was natuurlijk heel spannend. Kumara juichte en riep steeds "Kicken" en "Gaaf", Shantha vond het vooral heel "Mooi".
Annemieke was wat stiller en duidelijk blij toen we op hoogte waren, Lieneke vond het allemaal wel prima, zij had wat last van haar oren, maar dat was snel over.
Inmiddels hebben we alweer 2x drinken gehad, pinda's gegeten en zijn de menu's uitgedeeld.
We mogen kiezen tussen kip, rijst en curry's of vis met gebakken aardappelen.

01.30 uur, plaatselijke tijd:
tussenstop in Abu Dhabi.
De landing ging prima. Alleen Annemieke had wat oor'klachten', of klachten, nee, beter gezegd: luid gekerm en gejammer.
We zijn hier ruim een half uur aan de wandel geweest. De aankomst-hal is door de kinderen met oh's en ah's bewonderd. Het is hier dan ook werkelijk schitterend en zo midden in de nacht ook best wel sprookjesachtig, je bemerkt duidelijk een Arabische sfeer. We hebben ook al een beetje van de tropische hitte kunnen voelen. Er stond een raam open en daar vandaan kwam een warme 'frisse' wind van 31 graden.
Zojuist hebben we met zijn zessen nog even een en ander opgeruimd. Dat was wel nodig, tijdschriften, walkman's, puzzelstukjes, kaarten, zakdoekjes, lagen onder en tussen de stoelen. Van de zo keurig ingepakte handbagage is niets meer te merken, alles is bij elkaar en door elkaar gepropt.
"Fasten seat belt": daar gaan we voor het laatste stukje.
Ik hoop dat ik nog wat kan slapen.

21.10 uur:
Annemieke is een brief aan het schrijven, Kumara schrijft in zijn dagboek, Lieneke en Shantha slapen.
Lieneke ligt zo te zien in een ongemakkelijke lichaamshouding, ik hoop dat ze zonder spierpijn wakker wordt. Shantha ligt er ontroerend lief bij, hij heeft zijn eendje in zijn armen. Het eendje wat oma voor hem gemaakt heeft toen ze al erg ziek was.
Zo'n aanblik is na alle spanningen voor ons vertrek goed voor een flinke brok in mijn keel.
Ik vraag me voortdurend af wat er op deze ogenblikken in onze kinderen omgaat...
Annemieke krijgt het laatste uur af en toe letterlijk de kriebels van al die mensen op een kluitje rondom haar heen. Ze heeft al een tijdje in kleermakerszit in het middenpad gezeten, zij heeft duidelijk ruimte nodig.
De dronken Belgen zijn in slaap gevallen, het is nu weldadig rustig om ons heen.

22.10 uur:
Kumara is aan de steward wezen vragen of hij samen met zijn broer in de cockpit mag kijken. Dat mag tijdens de tussenlan-ding in Abu Dhabi.
Nu wordt het een moeilijke keuze: blijven we in het vliegtuig om de cockpit te bezoeken of gaan we op het vliegveld van Abu Dhabi onze benen strekken? Het toch wel aanlokkelijke idee om uit het vliegtuig te kunnen en even te mogen 'rennen' wint!
We gaan landen, ik moet nu dus stoppen met schrijven, jee, mijn oren schieten plotsklaps potdicht...

19.20 uur:
De stemming in het vliegtuig is gestegen tot druk en lollig.
Naast ons zit een groep Belgen die een 30-jarige bruiloft vieren. Zij hebben dankbaar en goed gebruik gemaakt van de aangeboden alcoholische drankjes en er wordt volop gelachen en gegild.
Het eten was een verdeeld succes, Kumara heeft alles opgegeten inclusief het mier-zoete toetje, Peter en Lieneke hebben ook goed gegeten, de rest minder.
Ik zelf werd flink misselijk van de vislucht, die al snel in mijn neus gemengd werd met curry- en alcohol-dampen. Om het goede voorbeeld te geven, heb ik dappere pogingen gedaan om nog wat naar binnen te krijgen.
De koffie na was trouwens uitstekend, zo zie je maar Air Lanka leert bij.
Ik kan me nog herinneren dat we op onze eerste Sri Lanka reis al gelijk konden proeven hoe 'heerlijk' de Singale-se koffie zou zijn.
Het is nu bijna donker buiten, de dekens worden rondgedeeld en het tv-scherm is naar beneden gelaten. We kunnen op het ogenblik naar een reclame-filmpje over Sri Lanka kijken.
Ik vraag me af of de jongens zullen slapen. Zij lijken nog absoluut niet moe...