21.45 uur:
We hebben uitstekend en zeer uitgebreid gegeten. Na het Srilankaanse buffet van gisteren hebben we vandaag voor een 'Europese' maaltijd gekozen.
Terug naar vanmiddag:
Toen we hier aankwamen was het even met de ogen knipperen vanwege de luxe: we hebben 2 kamers met 3x zeer ruime eenpersoonsbedden en iedere kamer heeft een groot balkon met uitzicht op palmbomen, strand en zee...
Na een uitgebreide zwempartij in een heel groot zwembad, waar je via het strand of via de hoteltuin naar toe kunt lopen, zijn we een flink eind gaan wandelen en dat was een hele belevenis, waar we allemaal diep van onder de indruk waren en eigenlijk nog zijn.
We kwamen via allerlei kleine straatjes in een krottenwijkje terecht. Voor een aantal hutjes scharrelden wat honden, er waren geen mensen te zien, enkel een klein meisje wat een beetje in het zand aan het wroeten was.
Toen we even bij haar bleven kijken, kon Annemieke de verleiding niet weerstaan en haalde ze voor dat kindje een snoepje uit haar tas.
In 'n fractie van een seconde was het raak, de hel brak los, tientallen kinderen en volwassenen bestormden ons, er werd geduwd, geschreeuwd, men trok aan onze kleren, begon te vechten met elkaar etc.
Het was heel beangstigend, vooral voor mij, ik heb dit
nameijk op een vorige reis ook al eens meegemaakt en ben toen door onze toenmalige chauffeur op het nippertje 'gered'.
Dit keer moesten we ons zelf redden en Annemieke deed dat door in paniek te gaan rennen, onderwijl roepend, gillend: "Mamma, ik wil dit niet, help me nou, kom nou!".
Ik ben met Kumara achter haar aan gaan rennen en pas op het strand had ik haar ingehaald. Daar was ze nog omringd door kinderen, maar dat was al iets minder angstig, omdat het strand meer ruimte gaf dan die nauwe straatjes tussen de hutjes.
Peter was rustig door blijven filmen en kwam al filmend aangelopen. Hij had van mijn vorige 'toeristenblunder' toendertijd geen foto's of video kunnen maken en wilde er deze keer alles op hebben staan.
Lieneke was ook ver achter gebleven. Zij was aan de praat geraakt met een van de vrouwen uit de hutjes en later bleek dat zij met die vrouw afgesproken had dat we morgen bij haar op de thee zouden komen.
Onze Shantha was weer eens de enigste die gewoon rustig bleef. Hij kwam op zijn gemakje aangeslenterd, hield met 'n kort maar beslist gebaar iedereen op afstand en liep rustig over het strand richting hotel...
Precies op de, voor het oog niet aangegeven, afgebakende grens van het prive-strand van ons hotel bleven de achtervolgers staan en alhoewel we blij waren 'veilig' te zijn, was dit ook heel hard, een letterlijke en figuurlijke scheidingslijn tussen arm en rijk waar wij ons achter terug moesten trekken.
-- Tijdens het schrijven is 3x de stroom uitgevallen en ook nu weer zit ik bij kaarslicht te schrijven. De kinderen vinden dit kei-spannend en hebben allerlei wilde fantasien over het blijven hangen van de liften. We nemen ons toch maar voor om vanaf morgen in de hotels de trappen te beklimmen. --

Ik begin nog voor het avondeten aan ons dagboek-reisverslag, want ik kan absoluut niet inschatten hoeveel energie ik vanavond nog heb...
Vanmorgen zijn we, na goed geslapen te hebben, rond 09.00 uur aan het ontbijtbuffet gegaan.
We hebben nu al in de gaten dat we Kumara moeten temperen met buffeteten, hij blijft namelijk aan het lopen: spek, worstjes, eieren, dan wat cornflakes met een sloot melk en een berg suiker en als toetje croissants met dik de boter en mier-zoete jam.
Gelukkig is er hier in Sri Lanka in de meeste hotels dieet-frisdrank (peper-duur) te koop en kun je overal flesjes drinkwater (ook redelijk aan de prijs) kopen, zodat we door de dag heen wat aan zijn lijn en aan zijn humeur en energie kunnen doen, ik moet er niet aan denken dat hij de hele dag door zoetigheid moet drinken...
Na het ontbijt zijn we bij het Holiday Inn Hotel nog heerlijk wezen zwemmen, wat een luxe: we hadden het zwembad voor ons gezin alleen. De toeristen daar in het hotel zijn praktisch allemaal steeds op doorreis en vertrekken s'morgens vroeg alweer naar hun volgende bestemming.
Waar we ontzettend aan moeten wennen is de bediening. Overal staan er mensen voor ons klaar.
Annemieke kan tot nu toe het beste van ons zessen met die, in onze Westerse ogen, 'overdreven' bediening om gaan, zij laat dit heel rustig over zich heen komen.
De rest vindt het ietwat genant dat de ober het servet voor je openvouwt en op je schoot legt, dat je zelf de kans niet krijgt om je drinken bij te schenken.
Een stukje lopen uit het zwembad om zelf de handdoek bij je ligbed te pakken, vinden we natuurlijk ook heel normaal en verwonderlijk dat de bediende ietwat beledigd is, als we hem de kans niet geven om ons de handdoek aan te reiken.
Lieneke heeft ook 'speciale' talenten. Zij is van ons degene die het makkelijkst en heel spontaan contact maakt met de Srilankaanse bevolking, zij raakt met iedereen aan de praat: met de roomboy, de badmeester, de vrouw van de bananen-verkoper, met kinderen, jongeren, bejaarden, dat gaat haar prima af.
Zo rond 10.30 uur zijn we vanuit Colombo richting Negombo vertrokken.
Onderweg hebben we in een behoorlijk grote supermarkt wat inkopen gedaan: water, coca-cola, fruit, koekjes en snoepjes.
Dat beetje inkopen doen, vroeg flink wat geduld van de kinderen.
Vol verbazing hebben zij de normale gang van zaken in een Srilankaanse winkel gevolgd: afrekenen, bon afstempelen, wisselgeld controleren, weer bon afstempelen, naar een inpakafdeling, weer controle, nog een stempel en daarna via een security-check naar buiten.
"Daar zouden we thuis geen tijd voor hebben, stel je voor dat jij zo iedere dag je boodschappen moet doen en dat je dan ook nog wat vergeet, zoals gewoonlijk, en je dan een van ons terugstuurt om dat snel vlak voor sluitingstijd even na te ha-len, dan heb je de volgende dag je boodschappen nog niet!"
Natuurlijk zijn we onderweg ook heel vaak gestopt om van alles te bekijken en uitgebreid te fotograferen en te filmen.
Overal waar we stoppen worden wíj op onze beurt ook uitgebreid bekeken en voor zo ver we het kunnen volgen ook besproken.
Zo hebben we een behoorlijke tijd langs het Dutch Canal ge-staan om naar de binnenkomende vissersboten te kijken en werden we omringd door belangstellenden.
De belangstelling geldt voornamelijk de jongens. Veel mensen willen weten waar ze vandaan komen, of ze echt onze kinderen zijn, of ze nog Srilankaans spreken, waar ze in Sri Lanka geboren zijn, ook wordt er soms gevraagd of we de biologische ouders op gaan zoeken, maar vooral is het voor de mensen hier heel belangrijk om te horen dat ze naar school gaan. Iedereen reageert uiterst positief: "Lucky children".
Wat wel opvalt is dat eigenlijk iedereen toch ook nog even uitprobeert of Shantha en Kumara werkelijk geen Singalees meer verstaan of spreken. Ik ben blij dat we met de jongens wat basis-Engels geoefend hebben, ze kunnen zich namelijk aardig redden en de mensen hier waarderen het oprecht wanneer de jongens zelf een paar antwoorden op hun vragen kunnen geven.
Tegen lunchtijd hebben we een schitterende boottocht over de lagoon bij Negombo gemaakt en onder andere vissers met netten aan het werk gezien, deze vissers stonden tot hun schouders in het water.
De zon scheen, achteraf bekeken, blijkbaar erg fel, want we zijn tijdens die boottocht behoorlijk 'aangebrand', door de wind hebben we daar ter plekke echter weinig van gemerkt. Voor een volgende boottocht een waarschuwing om betere voorzorgsmaatregelen te nemen!
Zo tegen 14.30 uur waren we hier in het hotel. De lunch hebben we overgeslagen, we hebben onderweg wat fruit en koekjes op.
Nu gaan we wel eten...