18.25 uur:
Sigirya Village Hotel, Sigirya.
Doodmoe na de grote klim van vandaag liggen er 3 van ons heerlijk te dobberen in het zwembad, de rest ligt uitgeput op bed en ik doe een (dappere) poging om het verslag van vandaag te maken.
Waar ben ik aan begonnen? Moet dit geschrijf, dit geplak aan mijn papier nu werkelijk iedere dag? Ik mis mijn computer...
Gisterenavond hebben we 'van de kant' gegeten, buffet eten dus. Het was 'Chinese Night' in Browns Beach. We hoefden tot onze verbazing maar voor 4 personen te betalen, want men dacht dat de 'little boys' wel niet zo veel zouden eten. Ze kenden dus duidelijk de eetlust van onze jongens niet zoals wij die kennen!
O ja, voor dat gisteren de Chinese Night begon, zijn Peter, Lieneke en Annemieke de foto's op gaan halen, een barre en avontuurlijke voettocht door een donker Negombo, waar hier en daar een kaarslichtje of olie-lampje brandde, want er was weer geen stroom.
De foto's waren trouwens nog niet klaar, ze moesten de volgende morgen rond 08.00 uur maar eens terugkomen...
Vanmorgen zijn we meteen na het ontbijt in 2 groepen op pad gegaan, de ene groep naar het postkantoor en de andere groep vol goede moed dus naar de foto-shop: "Nee, de foto's zijn nog niet klaar, komen jullie vanavond nog eens langs!"
Annemieke begon gelijk met een Hollandse grote mond te vertellen dat we uit Negombo vertrokken en dat we echt niet terug konden komen, dat afspraak toch zeker afspraak was en beloofd, beloofd was.
Lieneke kreeg enkel wat waterige ogen van teleurstelling.
Nadat de gemoederen wat gesust waren en ik nog eens heel rustig verteld had, dat we niet terug konden komen maar dat we een oplossing moesten zien te vinden om de foto's na te sturen, werd er via de buren een man gehaald, die wonder-boven-wonder na een minuut of wat de foto's uit een doos opdiepte. Die doos had al die tijd achter de toonbank gestaan... Deze man was duidelijk de enig aangewezen persoon om foto's af te leveren. Het waren prima afdrukken voor heel weinig geld. Overigens zouden die foto's ook in Nederland gemaakt kunnen zijn, op 15 van de 24 zie je alleen maar Lieneke en Annemieke.
Na deze boodschappen zijn we richting Sigiriya vertrokken. De wegen vallen ons 200% mee, wat is er ook in het binnenland veel verbeterd sinds we hier de laatste keer waren!
Rond 11.00 uur zijn we gestopt vanwege de nodige toiletbezoeken en de dorst. Ik ben met de kinderen in het Resthouse gebleven en Peter is met Radji van daar uit geld gaan wisselen bij een plaatselijk 'People's Bank'. Dat nam veel tijd in beslag, ze zijn ruim 'n uur bezig geweest. Het bankfiliaal was piepklein en er moesten heel wat mensen aan te pas komen, omdat men vrijwel onbekend was met
traveller-cheques.
Gelukkig was er in de omgeving van het resthouse, dat aan het water lag, veel te zien en hebben de kinderen zich tijdens het wachten prima vermaakt.
Ze konden met de verrekijker aan de overkant van het water badende olifanten zien, mensen wasten er zichzelf en hun kleren.
Uiteraard hield het resthouse-personeel ons ook bezig met het stellen van vragen over Shantha en Kumara.
Tegen 13.30 uur zijn we hier in het bungalowhotel aangekomen en het is hier werkelijk meer dan fantastisch! De bungalows zijn groot en luxe ingericht, 3 enorme bedden, 'n bureau, 'n toilettafel ,een grote badkamer met prachtig sanitair, alles haast nieuw en brandschoon.
We hebben uitzicht op een schitterende aangelegde tuin: mooie bomen, planten, bloemen en vijvers. Het personeel hier is ook weer uitermate vriendelijk en behulpzaam. Na alle vragen over de jongens is het alsof we een weer streepje voor hebben op de andere gasten.
Na een 'MacDonalds lunch' (hamburgers met frites: "Net zo lekker als in Nederland!") zijn we gaan rusten en ons al slapend en/of luierend gaan voorbereiden op de klim van de Sirgiriya-rots.
Kumara bleef bij de rots op flinke afstand van de apen, daar moet hij niets van hebben. Hij is namelijk in Negombo achterna gezeten door een vals, agressief aapje. Dat aapje had een muntstukje en Kumara dacht dat even af te kunnen pakken. Toen de aap een uitval naar hem deed, begon Kumara van schrik te rennen, de woedende aap achter hem aan. Kumara heeft hem gelukkig van zich af kunnen schreeu-wen en slaan.
Ook vanavond bij het eten heeft Kumara weer gestunt. Hij zat aan tafel met zijn T-shirt achterstevoren aan en was op blote voeten: "Ja, ik kan niet overal aan denken, help mij dan te onthouden dat ik schoenen aan moet en dat T-shirt ziet niemand verder!".
Lieneke en Annemieke zijn nog voor wij aan de thee zaten naar bed gegaan. Lieneke had hoofdpijn en Annemieke was doodmoe van alle emoties tijdens de klim.
Op het terras bij het zwembad begint zo meteen een Srilankaanse dans-demonstratie, maar wij hebben geen puf meer. De jongens liggen nog te lezen en zullen ook wel zo gaan slapen.
Morgen om 08.00 uur komt Radji ons ophalen voor een dagtocht naar Anuradhapura en Polonowara, vast en zeker weer een vermoeiende dag.
We hebben trouwens het stuk tour dat we op de olifanten zouden kunnen doen, na een democratische samenspraak, alsnog afgezegd.
Die olifantentocht zou namelijk eerder 4 uren dan 3 uren in beslag nemen en dwars door een stuk, nog praktisch onontgonnen, oerwoud gaan vol muggen en andere
pikbeesten. Drinken of stoppen onderweg, waar dan ook voor, zou niet mogelijk zijn.
De kosten zouden om en nabij de 40 dollar per persoon gaan bedragen, dus zeg maar 'n kleine f. 500,- en dat vinden we een heel bedrag voor 'n stuk tour, waar we bij voorbaat al niet heel enthousiast voor zijn.
De stroom valt uit, vast een teken om te stoppen met schrijven en figuurlijk 'onder de wol' te kruipen.
Radji had echter zijn eigen informanten en na wat heen-en-weer gepraat konden we volgens hem gerust naar boven. Hij waarschuwde wel een paar keer extra om goed op de jongste kinderen te letten en ze vooral niet boven op de rots aan de niet-afgeschermde kanten te laten komen.
Slechts 3 van ons zijn helemaal boven op de rots geweest: Kumara, Lieneke en Peter zijn apetrots dat zij het met deze sterke, storm-wind gehaald hebben.
Annemieke kreeg het net voor de fresco's compleet op haar zenuwen van de hoogtevrees, zij durfde zelfs de wenteltrap naar de fresco's niet op en Shantha durfde na de fresco's niet meer verder, logisch, hij kon zich op die hoogte al niet staande houden van de wind.
En ik: ik heb dankbaar gebruik gemaakt van hun angsten en heb me 'opgeofferd' om met hen alvast weer naar beneden te gaan... We zijn uiteindelijk heel langzaam en voetje-voor-voetje met behulp van 2 gidsen beneden gekomen.
Annemieke raakte zowat verlamd van het idee de tientallen steile en smalle trappen weer af te moeten en heeft zich hele stukken haast laten dragen. (Later zei ze, dat ze het zonder de hulp van die mannen niet gered zou hebben). Ik had mijn handen vol aan mezelf maar ook aan Shantha, die aangestoken door Annemieke ook niet meer verder durfde.
We kwamen op een andere plaats naar beneden dan waar Radji stond, dat was geen enkel probleem. Onze helpers waarschuwden via korte roepen en tekens collega's op de rots, die op hun beurt blijkbaar Radji verwittigden.
Hij was er binnen 5 minuten en was heel bezorgd over onze onverwachte snelle terugkeer en het duidelijk nog angstige gezicht van Annemieke en de stille, peinzende Shantha. Natuurlijk maakte hij zich ook direct zorgen over de andere helft van ons gezin.
Ongelooflijk, maar men weet blijkbaar precies wie er op de rots is en ook wie er bij wie hoort: ook weer via tekens en seinen werd ons namelijk even later verteld dat de 'husband' met de grote blanke dochter en kleine Singalese jongen goed, maar moe, boven aangekomen waren en nu aan de terugtocht gingen beginnen.
Kumara is vanwege de wind een heel stuk op zijn billen naar beneden gemoeten, hij kon zich lopend niet staande houden.
Je kunt je niet voorstellen hoe rood Peter was, hoe witjes Lieneke en hoe bezweet Kumara, maar: terecht trots als een pauw, helemaal naar boven en dat met dit weer!!!
