17.00 uur:
Het is niet te geloven maar het regent nog steeds.
We kunnen nu niet meer naar buiten, alles is onder water gelopen. De lol van de tropische regenbuien is er nu wel af. Ook op ons bungalowterrasje zitten is er niet meer bij. De dakgoten van de bungalows kunnen het water niet verwerken en van alle kanten plenst het tot in de voordeur toe. Bovendien dondert en bliksemt het af en toe flink.
Gelukkig hebben we ook hier een duidelijke telefoonverbinding met de bungalow van de dames en Kumara, zo kunnen we af en toe horen hoe de situatie daar is (of er geen beren rondvliegen of zo).

14.15 uur:
Sigyriya Village Hotel, Sigirya.

We zijn nu al een week van huis, de tijd vliegt. Volgens Kumara gaat de tijd hier sneller dan thuis, het is hier immers altijd zowiezo een paar uur later: "En waar blijft die tijd dan anders?"
Vandaag houden we een rustdag.
Vanmorgen hebben we met zijn allen kaarten geschreven, sommige met alleen de groeten er op, maar ook op heel veel kaarten een kort berichtje.
De rest van de ochtend hebben we luxe doorgebracht bij het zwembad, af en toe in de zon, maar meestal heerlijk in de schaduw. Ook hier weer hadden we het prachtige, schone zwembad voor ons eigen gezin alleen.
In dit hotel is het voor de meeste buitenlanders enkel overnachten, hun verblijf hier is een echt massa-toeristen gebeuren. S'avonds rond etenstijd komen er busladingen aan, allemaal doodmoe omdat ze Sirgyriya en Anuradhapura op een dag hebben moeten doen. Ze eten, ze slapen en de volgende morgen voor dag en dauw zijn ze weer vertrokken naar de volgende -tig bezienswaardigheden.
We zijn van plan om rond 16.00 uur als de ergste hitte voorbij is (en de slangen hopelijk nog slapen) een eind te gaan wandelen.

* Geen van de kinderen is bang, verlegen of terughoudend tegen de bede-laars, ook in het onbevangen omgaan met de allerergste invaliden hebben zij geen moeite.
Zij stappen vlot op deze stumperds af en geven hen geld, wanneer dat nodig is, als er geen bakje of iets dergelijk is, stoppen zij zelfs zonder schroom geld in verminkte handen.
Het tempel-bezoeken, daar ontmoeten we de (uiterlijk) allerarmste mensen, heeft hen over die drempel heen geholpen.
De kinderen hebben zelf altijd kleingeld bij zich en spreken onderling af aan wie en wat ze zullen geven. Ze geven keurig en haast onzichtbaar 5, 10 of soms 20 Rs., dit al naar gelang de aard van de handicap. Voor Shantha speelt de leeftijd ook een rol: "Hoe ouder iemand is, hoe harder hij het nodig heeft, jongere mensen hebben misschien nog wel familie die hen eten kan geven!"
Radji heeft hen verteld wat een "krant met rijst en curry's" kost (ongeveer tussen de 15 en 25 Rs.) en daarop baseren we het op zijn hoogste te geven bedrag.

Morgen om 08.00 uur naar Dambulla en dan via een batikfabriek en een bezoek aan de specerijentuinen naar Kandy.
Ik verheug me speciaal op Dambulla, wat een geluk dat ik daar zo maar weer naar toe kan, dat we aan de kinderen die Boeddhistische rijkdom kunnen laten zien, wat een luxe dat we deze reis mogen maken.

-- Lieneke meldt ons (via de telefoon) dat ze buikpijn heeft en baalt van het binnen zitten.
Haar dagboek-brief is af, gewoon lezen heeft ze geen zin in, de Engelse kranten zijn of te saai of te moeilijk, het geluid van de hotelradio wordt overstemd door de harde regen en de cassettes van de walkman zijn overbekend, tja, het is even afzien dus...--

Ik zal de tijd doden door nog e.e.a. op papier te zetten:
** Over de politieke situatie: volgens de Daily News heeft men weer een aantal Tamil-tijgers gearresteerd. Ik krijg de indruk dat er van allerlei rebellerende partijen iedere dag wel mensen gearresteerd worden, maar dat de kopstukken, de querilla-leiders letterlijk en figuurlijk buiten schot blij-ven. Het zijn steeds de 'gewone' mensen waar de kranten over schrijven.
** Gisteren toen we op een gegeven moment nog maar 120 kilometer van Jaffna verwijderd waren, voelden we alle 6 een bepaalde spanning. Lieneke, Annemieke, Peter en ik vonden dat we ver genoeg naar het noorden waren en wilden wel terug gaan draaien. Niet dat we dat tegen elkaar of tegen Radji zeiden, er viel een gespannen stilte...
Kumara en Shantha vonden juist de wegversperringen en de vele 'checkpoints' wel gaaf en spannend, vooral de angstaanjagende ijzeren kruisen en prikkeldraad-versperringen waar we zig-zag tussen door moesten.
Zij vonden de vele militairen met hun geweren ook heel interessant! We zijn een heel eind om moeten rijden omdat bepaalde wegen helemaal afgesloten waren. Op sommige stukken weg moesten de voertuigen (vrachtwagens, bussen en personenauto's) helemaal onderzocht worden en moes-ten de mensen te voet, zonder enige bagage een 500 meter lopen en hun papieren aan allerlei bewapende militairen laten zien voor zij weer in mochten
stappen. Wij mochten echter als toeristen 'gewoon' doorrijden.
** Radji heeft ons een busstation aangewezen waar in de burgeroorlog heel veel doden zijn gevallen.
Hij vertelde ons het gedetailleerde verhaal van de tientallen, voornamelijk vrouwen en kinderen, die stierven of gewond raakten tijdens een handgranaten-gevecht. Dit gebeurde juist op een tijdstip dat de scholen uit waren en de kinderen met de bussen naar huis moesten.
Een afschuwelijk en beklemmend verhaal, wat we voor de jongens verkort en niet letterlijk vertaald hebben.
In de omgeving van dat busstation moest ik wel bij iedereen die ik zag, intens denken aan deze gebeurtenis, wie draagt hier ocharm, welk levenslang verdriet met zich mee en waarom vecht men voortdurend tegen elkaar???
** Kumara heeft keer op keer erg medelijden met de eenzame vrouwen, die moederziel alleen door de bloedhete zon lopen, zonder dat er voor ons te zien is naar welke bestemming zij moeten.
Hij zegt dat hij dan weleens denkt aan de vrouw waaruit hij geboren is (Shantha praat over 'mijn eerste moeder') en het wel heel erg voor haar zou vinden als zij ook zo alleen en wie-weet hoe ver over straat zou moeten gaan.
Kumara zou het liefste iedere eenzame wandelaarster meenemen in ons luxe airco-busje en vraagt keer op keer waarom we dat niet voor 1 keer doen.

17.00 uur:
Het is niet te geloven maar het regent nog steeds.
We kunnen nu niet meer naar buiten, alles is onder water gelopen. De lol van de tropische regenbuien is er nu wel af. Ook op ons bungalowterrasje zitten is er niet meer bij. De dakgoten van de bungalows kunnen het water niet verwerken en van alle kanten plenst het tot in de voordeur toe. Bovendien dondert en bliksemt het af en toe flink.
Gelukkig hebben we ook hier een duidelijke telefoonverbinding met de bungalow van de dames en Kumara, zo kunnen we af en toe horen hoe de situatie daar is (of er geen beren rondvliegen of zo).

14.15 uur:
Sigyriya Village Hotel, Sigirya.

We zijn nu al een week van huis, de tijd vliegt. Volgens Kumara gaat de tijd hier sneller dan thuis, het is hier immers altijd zowiezo een paar uur later: "En waar blijft die tijd dan anders?"
Vandaag houden we een rustdag.
Vanmorgen hebben we met zijn allen kaarten geschreven, sommige met alleen de groeten er op, maar ook op heel veel kaarten een kort berichtje.
De rest van de ochtend hebben we luxe doorgebracht bij het zwembad, af en toe in de zon, maar meestal heerlijk in de schaduw. Ook hier weer hadden we het prachtige, schone zwembad voor ons eigen gezin alleen.
In dit hotel is het voor de meeste buitenlanders enkel overnachten, hun verblijf hier is een echt massa-toeristen gebeuren. S'avonds rond etenstijd komen er busladingen aan, allemaal doodmoe omdat ze Sirgyriya en Anuradhapura op een dag hebben moeten doen. Ze eten, ze slapen en de volgende morgen voor dag en dauw zijn ze weer vertrokken naar de volgende -tig bezienswaardigheden.
We zijn van plan om rond 16.00 uur als de ergste hitte voorbij is (en de slangen hopelijk nog slapen) een eind te gaan wandelen.

* Geen van de kinderen is bang, verlegen of terughoudend tegen de bede-laars, ook in het onbevangen omgaan met de allerergste invaliden hebben zij geen moeite.
Zij stappen vlot op deze stumperds af en geven hen geld, wanneer dat nodig is, als er geen bakje of iets dergelijk is, stoppen zij zelfs zonder schroom geld in verminkte handen.
Het tempel-bezoeken, daar ontmoeten we de (uiterlijk) allerarmste mensen, heeft hen over die drempel heen geholpen.
De kinderen hebben zelf altijd kleingeld bij zich en spreken onderling af aan wie en wat ze zullen geven. Ze geven keurig en haast onzichtbaar 5, 10 of soms 20 Rs., dit al naar gelang de aard van de handicap. Voor Shantha speelt de leeftijd ook een rol: "Hoe ouder iemand is, hoe harder hij het nodig heeft, jongere mensen hebben misschien nog wel familie die hen eten kan geven!"
Radji heeft hen verteld wat een "krant met rijst en curry's" kost (ongeveer tussen de 15 en 25 Rs.) en daarop baseren we het op zijn hoogste te geven bedrag.

Morgen om 08.00 uur naar Dambulla en dan via een batikfabriek en een bezoek aan de specerijentuinen naar Kandy.
Ik verheug me speciaal op Dambulla, wat een geluk dat ik daar zo maar weer naar toe kan, dat we aan de kinderen die Boeddhistische rijkdom kunnen laten zien, wat een luxe dat we deze reis mogen maken.

-- Lieneke meldt ons (via de telefoon) dat ze buikpijn heeft en baalt van het binnen zitten.
Haar dagboek-brief is af, gewoon lezen heeft ze geen zin in, de Engelse kranten zijn of te saai of te moeilijk, het geluid van de hotelradio wordt overstemd door de harde regen en de cassettes van de walkman zijn overbekend, tja, het is even afzien dus...--

Ik zal de tijd doden door nog e.e.a. op papier te zetten:
** Over de politieke situatie: volgens de Daily News heeft men weer een aantal Tamil-tijgers gearresteerd. Ik krijg de indruk dat er van allerlei rebellerende partijen iedere dag wel mensen gearresteerd worden, maar dat de kopstukken, de querilla-leiders letterlijk en figuurlijk buiten schot blij-ven. Het zijn steeds de 'gewone' mensen waar de kranten over schrijven.
** Gisteren toen we op een gegeven moment nog maar 120 kilometer van Jaffna verwijderd waren, voelden we alle 6 een bepaalde spanning. Lieneke, Annemieke, Peter en ik vonden dat we ver genoeg naar het noorden waren en wilden wel terug gaan draaien. Niet dat we dat tegen elkaar of tegen Radji zeiden, er viel een gespannen stilte...
Kumara en Shantha vonden juist de wegversperringen en de vele 'checkpoints' wel gaaf en spannend, vooral de angstaanjagende ijzeren kruisen en prikkeldraad-versperringen waar we zig-zag tussen door moesten.
Zij vonden de vele militairen met hun geweren ook heel interessant! We zijn een heel eind om moeten rijden omdat bepaalde wegen helemaal afgesloten waren. Op sommige stukken weg moesten de voertuigen (vrachtwagens, bussen en personenauto's) helemaal onderzocht worden en moes-ten de mensen te voet, zonder enige bagage een 500 meter lopen en hun papieren aan allerlei bewapende militairen laten zien voor zij weer in mochten
stappen. Wij mochten echter als toeristen 'gewoon' doorrijden.
** Radji heeft ons een busstation aangewezen waar in de burgeroorlog heel veel doden zijn gevallen.
Hij vertelde ons het gedetailleerde verhaal van de tientallen, voornamelijk vrouwen en kinderen, die stierven of gewond raakten tijdens een handgranaten-gevecht. Dit gebeurde juist op een tijdstip dat de scholen uit waren en de kinderen met de bussen naar huis moesten.
Een afschuwelijk en beklemmend verhaal, wat we voor de jongens verkort en niet letterlijk vertaald hebben.
In de omgeving van dat busstation moest ik wel bij iedereen die ik zag, intens denken aan deze gebeurtenis, wie draagt hier ocharm, welk levenslang verdriet met zich mee en waarom vecht men voortdurend tegen elkaar???
** Kumara heeft keer op keer erg medelijden met de eenzame vrouwen, die moederziel alleen door de bloedhete zon lopen, zonder dat er voor ons te zien is naar welke bestemming zij moeten.
Hij zegt dat hij dan weleens denkt aan de vrouw waaruit hij geboren is (Shantha praat over 'mijn eerste moeder') en het wel heel erg voor haar zou vinden als zij ook zo alleen en wie-weet hoe ver over straat zou moeten gaan.
Kumara zou het liefste iedere eenzame wandelaarster meenemen in ons luxe airco-busje en vraagt keer op keer waarom we dat niet voor 1 keer doen.