We zijn van 08.30 tot 11.30 in de Botanische Tuin geweest. Veel te lang naar onze zin, maar Radji wandelde mee en hij was zo begaan met de natuur en wist zo veel te vertellen dat we het onbeleefd vonden om hem te vragen eerder terug naar de bus te gaan. We hebben de tuin dus helemaal gezien, inclusief orchideen- en plantenkassen.
Lieneke's voet is ietsje minder geworden en zij heeft met een ingepakte voet op slippers dapper meegestrompeld.
We hebben niet alleen planten en bomen gezien. Er waren veel mensen die voor een paar Rs. allerlei dieren aan ons toonden. Dat was vooral voor de jongens een welkome afwisseling: 'n schorpioen, een kameleon, een baby-cobra in een glazen potje, etc. Ook landde er een helikopter met daarin de 'prime-minister' die op werkbezoek in Kandy moest zijn, dus dat brak het groen-kijken ook een beetje.
Halverwege het wandelen zijn we heel kort in het restaurant geweest, ik voel mijn benen nu nog...
Daarna zijn we naar een souvenir-winkel geweest, dat was een 'verplichte' stop die bij de tour hoorde. Logisch dat iedere reisagent eigen adresjes heeft om aan te doen met hun klanten.
Ik heb er wat koperwerk en 'n paar puzzeltjes gekocht en Shantha heeft er een 'gezellige' scene opgevoerd. Shantha wilde namelijk absoluut twee levensgrote, loeizware trommels kopen. Hij kon die best wel als handbagage meenemen... Natuurlijk kreeg Shantha meteen steun van zijn zussen en broer die ook geen enkel bezwaar zagen om met die dingen te gaan sjouwen.
Peter en ik moesten vriendelijk blijven en toen Shantha steeds bozer en brutaler werd, was eens flink mopperen en laat staan stiekem knijpen of zo er ook niet bij, want het voltallige personeel stond ons, in opperste bewondering voor ons 'gezellige' gezinnetje, aan te gapen.
Toen naar een Gem-store, waar we een film over de edelsteen-mijnen gezien hebben en de werkplaats mochten bekijken.
Ik heb voor mijn ring een donkerblauwe saffier uitgezocht, de totale kosten zullen 500 Rs. zijn en morgen is de ring klaar. Ik ben benieuwd.
Daarna was er een verplicht bezoek aan een winkel waar men allerlei produkten van pure zijde verkocht. De kinderen wilden daar niet mee naar binnen; ze waren nog steeds boos op ons over de niet-gekochte trommels en bovendien interesseerden de zijden stoffen hen niet.
Het was trouwens geen prettige winkel; het personeel had buitengewoon opdringerige verkooptactieken. Ik moest bijvoorbeeld moeite doen en haast onbeleefd worden om een zijden sari van mijn lijf af te houden. Uiteindelijk hebben we er met een beetje tegenzin 'n, veel te dure maar mooie, shawl voor oma gekocht.
Op de terugweg zijn we de berg bij Kandy opgegaan om van boven af foto's te maken van het meer. We hadden een schitterend uitzicht, werkelijk prachtig, maar werden wel compleet belaagd door tientallen souvenir-verkopers en bedelaars.
Een van de kinderen zag vanmorgen in een kraampje een toeristen T-shirt met daar-op: "No money, no schoolpen, no bon-bon" en zij vonden dat die tekst op plaatsen als deze eigenlijk wel van pas had kunnen komen.
We hebben alle 6 inmiddels heel goed geleerd om "No" te zeg-gen, Shantha is daar het beste in. Bij ons probeert men het soms toch, bij hem absoluut niet. Blijkbaar zegt zijn
lichaamstaal besluitvaster "No" dan die van ons.
De lunch hier in het hotel was goed, maar weer erg prijzig in verhouding met andere hotels. We moesten 1300 Rs. betalen. Het is natuurlijk wel zo dat de flesjes drinkwater ook hier de rekening behoorlijk opschroeven, daar heeft men in Sri Lanka een goede uitvinding mee gedaan.
Kumara had ons tijdens het eten slim te pakken. Hij moest van ons ook zijn groenten bij de hamburger opeten, maar toen er een ober langs kwam riep hij vrolijk: "Finished Sir" en ja wel, weg was zijn bord...
De dames zijn op dit moment ook aan het schrijven en de jon-gens liggen te vervelen en te zeuren op de bedden. Zij willen gaan zwemmen ondanks de regen.
Ik ga maar eens kijken hoe ik ze bezig kan houden, het lijkt Holland wel, bah die regen steeds!

22.15 uur:
al goed laat dus. Het regent eerlijk waar nog steeds. Niet zo maar wat miezeren, maar nog steeds plensbuien.
Volgens Radji regent het in de hele omgeving tot Nuwara Eliya toe.
Het openbaar vervoer per trein is over het hele eiland praktisch stil komen te liggen vanwege de wateroverlast.
Het viel niet mee om de jongens vanmiddag bezig te houden, we hebben met zijn allen uitgebreid thee gedronken in de lobby, koffers in-en-uit gepakt, alle winkeltjes in en bij het hotel bekeken en schijnbaar eindeloos allerlei kaartspelletjes gedaan.
Het koffers weer eens uit- en vervolgens inpakken, was nodig omdat het leek alsof we nog te weinig schone kleren hadden. De was-service van het hotel ligt namelijk helemaal stil vanwege de regen.
Toen Peter vanmorgen de 'laundry-service' belde, werd hij door een jongen mee naar buiten genomen, waar men hem uitgebreid de lucht toonde en met behulp van regenwater uitlegde dat de was niet gedaan kon worden, omdat men geen mogelijkheid zag de was ook weer te drogen.
Om 19.00 uur zijn we naar de Kandy-dancers gegaan.
Arme Kumara, hij was al doodsbang van een jagers-dans en toen had hij de masker-mannen nog niet eens gezien. Hij zat met Peter en Shantha op de eerste rij, het was dus griezelen van dichtbij. Maar wel stoer blijven zitten en zeggen dat het "Gaaf" was...
De vuurloop is veregend. Het regende zo hard dat men het vuur amper brandende kon houden. We moesten uiteindelijk vanonder een afdakje uit de vuur-dansers bekijken en stonden helemaal achteraan. Jammer, de volgende keer (over 5 jaar?!) beter!

We hadden een laat diner, een prijzig buffet, maar wel erg lekker met onder andere gebakken aardappeltjes, pittige biefstukjes en volop 'Hollandse' mayonaise. De kinderen hebben kei-hard schreeuwend "Vakantieman gezellig he?" gedaan, het volle restaurant gaapte ons aan. Er is zeker nog meer regen en storm op komst?
Het is trouwens beslist niet goed voor de jongens om langer dan 2 tot 3 dagen in hetzelfde hotel te verblijven. Ze worden ook hier weer overdreven op handen gedragen en schandelijk verwend.
Iedereen weet zo langzamerhand hoe ze heten, dat ze geen Singalees spreken en in Nederland op school zitten. Om nog maar niet te spreken over de, steeds snel bekende, voorkeuren van de kinderen voor zoete toetjes en liters ijskoude cola, waar men ze steeds weer blij mee denkt te mogen maken. Het is best moeilijk om daar als ouders iets tegen te beginnen.
Lieneke's voet is tegen de avond weer flink gaan etteren.
De wond stinkt en ziet er ongezond open uit. Ze wil echter absoluut niet naar een dokter toe en een dokter in het hotel laten komen, ziet ze ook niet zitten. We tobben er dus nog maar een dagje mee aan en zien morgen wel weer verder.
En ook morgen hebben we weer een gezellig, vol programma met onder andere een bezoek aan het olifanten-weeshuis waar we om 07.45 uur naar toe zullen vertrekken.
Dit bezoek was te voren niet in ons reisschema opgenomen en is ons aangeboden en aanbevolen door Radji. De extra kosten moeten we uiteraad apart betalen (kilometers en entree-gelden).