17.30 uur:
Grand Hotel, Nuwara Eliya.
We zitten met z'n allen super-luxe te zijn op de kamer van Lieneke, Annemieke en Kumara, zojuist is er Engelse thee met allerlei lekkers er bij gebracht.
Deze kamer is een soort balzaal met 3 enorme bedden en veel, prachtig antiek meubilair, er staat zelfs een compleet bankstel en natuurlijk ontbreekt, de door ons al voorspelde, open haard niet.
De kamer van Peter, Shantha en mij is hier recht tegenover, hij is ietsje kleiner maar minstens net zo mooi en compleet ingericht.
Het hele hotel hier is trouwens super deftig en sjiek, typisch oud Engels allemaal.
Nog even over gisteren:
Kumara's vinger ziet er niet zo best uit.
Toen hij naar bed ging, was er al 'n hechtpleister losgelaten. We soppen nu 3x per dag de wond uit met Sterilon en plakken hem daarna zo goed en zo kwaad als het gaat weer dicht met de hechtpleisters. Ik hoop maar dat ik er daar voldoende van bij me heb.
Lieneke's voet gaat nu écht aan het genezen, er komt zo waar al een vliesdun korstje op het middelste deel van de wond.
Annemieke had gisterenavond een onplezierige aanvaring met een stel Franse vakantiegangers. Zij sloten niet in de rij aan bij het buffet en Annemieke voelde zich geroepen om gerechtigheid te eisen voor haar broertjes, die overigens braaf wachtten tot iedereen aan en voor zijn beurt kwam...
De jongens hebben hier in ieder geval (extra) geleerd dat
respect voor volwassenen erg gewaardeerd wordt en passen deze wetenschap ook toe op mede-toeristen.
Onderweg zijn we een paar keer gestopt voor de mooie uitzichten, de enorme indrukwekkende watervallen en natuurlijk ook om de vele, vele thee-pluksters hier in de omgeving aan het werk te zien.
Het bezoek aan de theefabriek was een belevenis. We hadden daar een aardige gids, die steeds geduldig wachtte totdat ik, of een van de anderen alles, vertaald had. Hij had er duidelijk plezier in dat de jongens zo nieuwsgierig waren, vragen stelden en vervolgens alles goed begrepen.
In het bij de fabriek horende restaurantje, tijdens de thee-proeverij, werd Shantha door een van de aanwezige Tamil-vrouwen haast platgeknuffeld.
Arme Shantha, daar heeft hij steeds zo'n gruwelijke hekel aan en op de een of andere manier moest ze juist hem weer hebben om lijfelijk uit te drukken hoe lief en knap ze de kinderen vond. Met Kumara gebeurt dat minder, hij wordt veel eerder mondeling toegejuicht.
Helemaal te dol wordt het als de Srilankaanse vrouwen, die we ontmoeten, ook kinderen van de leeftijd van Shantha en Kumara blijken te hebben.
Super is het, wanneer blijkt dat een van hun zonen toevallig ook Shantha of Kumara heet. En aangezien die namen blijkbaar veelvuldig op Sri Lanka voorkomen, herhalen deze situaties zich geregeld...
Op sommige stukken was het zicht op het laatst zo slecht dat Radji uit het raampje moest hangen om te zien waar de wegen liepen en dat op 1200 meter hoogte over smalle kronkel-weggetjes!
Toen we om 13.30 uur in het Grand Hotel arriveerden, waren we alle 7 opgelucht en dankbaar dat we het zonder ongelukken gehaald hadden.
Na veel "Ah's" en "Oh's" over de kamers zijn we in de deftige eetzaal gaan eten. Het eten wordt hier Europees snel opgediend, na 15 minuten hadden we al overheerlijke soep.
Na de lunch kwam Radji ons halen en zijn we naar het station gegaan om te informeren hoe laat we er morgen een trein komt naar Bandarawela.
Vanwege het slechte weer rijden er nog steeds geen treinen, maar op het station wist men ons te vertellen dat er morgen waarschijnlijk wel een trein zou rijden. Men was immers druk bezig om allerlei brokstukken van de rails op het traject naar Bandarawela te verwijderen en met de aardverschuivingen en modderstromen op en langs de rails viel het ook wel mee, dachten de aanwezige 'deskundigen'.
Nee, hoe laat er een trein zou komen, wist niemand en hoe lang de treinreis zou duren naar Bandarawela viel ook niet te voorspellen. Normaal doet de trein er 'n uurtje of 2 over, maar morgen zou het best wel 4 uren of langer kunnen duren.
Peter gaat zo meteen met Radji naar een Engelse Pub om bieren te proeven en zal aan Radji voorstellen om ons schema wat te verschuiven, misschien kunnen we hier toch beter met de bus vandaan gaan en dan 'n nacht langer in Hambantota blijven.
Ik zie namelijk de treinreis in deze omstandigheden niet zitten en ben wat bangig voor ontsporingen of nog erger ongelukken. De kinderen protesteren hevig, zij vinden het juist "kicken" om met dit weer met de trein te gaan...
Het enige wat hen trekt aan mijn idee, is dat we dan wellicht eerder uit dit regenachtige gebied zijn.
Wat dat betreft zou ons 'zoeken' naar zon dus ook nog best tevergeefs kunnen zijn...
We zijn door de kou en regen Nuwara Eliya-Town in gelopen, of beter gezegd door de modder gebaggerd, om kranten en kaarten te kopen.
In een 'speelgoedwinkeltje' ontdekten we een plastic Boggle-spel (f. 16,-!) en dat hebben we gekocht om de middag-regens door te brengen.
Gek hoor, s'morgens zon en volop hitte en s'middags guur Hollands aandoend herfstweer.
Het nieuwe spel moet nu meteen in gebruik genomen worden, ik stop dus maar met schrijven.
21.35 uur:
we hebben het Srilankaanse buffet genoten en Kumara heeft het 'gevroten'. In een onbewaakt ogenblik had hij bijvoorbeeld weer eens een tweede stuk taart van het toetjes-buffet ge-haald. Ze hebben hier trouwens prima Nescafe, ja, ik blijf stug overal de koffie uit proberen!
We hebben nog in bijna ieder hotel life-muziek bij het eten gehad.
Hier ook weer, een aardige man met een gitaar heeft voor Annemieke een Beatle-nummer gespeeld en voor Lieneke een lied van Elvis Presley. Shantha kiest steevast zijn favoriete lied: "Welcome to Sri Lanka" en vraagt dan of dat in het Singalees gezongen kan worden. Kumara's muziekstukken worden meestal onder het thema "Malu" (vis) gekozen.
Ik vind de muzikanten vaak zielig en triestig zingen en schaam me soms dat wij zo luxe zitten eten, terwijl wie-weet hun familieleden amper te eten zullen hebben en dat zij dit alles nog iedere dag moeten aanzien ook.
In onze koffers zitten al flink wat cassette-bandjes van deze muziek-groepjes, wellicht dat we met koop van deze bandjes de gezinnen van de muzikanten wat extra ondersteunen?
Radji heeft het behoorlijk moeilijk gehad, omdat Peter hem voorstelde om het reisschema te veranderen, dat idee viel helemaal verkeerd. Hij vroeg zich af of we niet tevreden waren over het hotel hier en snapte niets van mijn angsten voor de treinreis in deze weerstomstandigheden.
Peter heeft dan ook maar niet verder aangedrongen en we gaan dus morgen gewoon 'braaf' volgens ons schema met de trein, dit tot grote vreugde van de kinderen: "Radji snapt ons tenminste, die weet wat wij willen!"
Kumara's vinger ziet er eng uit. Ik heb de hechtpleister er af geweekt en ben nu met gaasjes en Leukoplast aan het experimenteren.
We zullen maar rustig afwachten wat de dag van morgen ons zal brengen...
