17.00 uur:
Bandarawela Hotel, Bandarawela.
Vandaag gelukkig een dag zonder regen (tenminste tot nu toe) met af en toe felle zon en wat bewolking.
Het hotel bleek afgelopen nacht overbevolkt te zijn door miljoenen muggen en we hebben met name in de badkamers nogal wat kakkerlakken zien lopen. Tegen de ochtend konden we nog amper ademhalen vanwege een sterke mottenballen-lucht die op een onverklaarbare manier uit het niets ontstaan was.
Vanmorgen hadden we een zeer sober ontbijt : ieder 'n paar stukjes toast, 'snot'-eieren (benaming door de kinderen gegeven) en over-zoete jam.
Meteen na het ontbijt zijn Annemieke en ik op krantenjacht gegaan. Na wat gezoek vonden we een kraampje waar ze maar liefst 3 verschillende Engelse kranten hadden: voor Peter en mij feest dus!
Om 10.00 uur kwam Radji en voor het eerst tijdens de reis had niemand van ons zin om de bus in te gaan. We wilden liever te voet de stad gaan bekijken.
Radji had weer nogal wat bezwaren die ik probeerde te verzachten door hem te vertellen dat ik Bandarawela een prettige, toeristen-vriendelijke stad vond, ik was immers met Annemieke al 'n uurtje op pad geweest. Nou, dat had ik beter niet kunnen zeggen. Hij was eerst verbaasd en toen een beetje boos en uiteraard kwam weer het verhaal over zijn verantwoordelijk voor ons.
Uiteindelijk mochten we er, na de inmiddels bekende waarschuwingen, alleen op uit.
Onze eerste gang was naar het postkantoor voor de dagelijkse brievenverzending. Dat had weer heel wat in: "Airmail for Holland ?", 2 klerken er bij, in boeken tarieven op zoeken etc. etc.
Na het kopen van de postzegels en het opplakken is
Annemieke meestal degene die de brieven aan het loket weer afgeeft. Zij 'eist' dan dat de postzegels, voor haar zichtbaar, afgestempeld worden en ze controleert steevast of de brieven wel op de goede plek komen voor de verzending. Dat vragen om het afstempelen heeft ze van Radji geleerd: het kan namelijk weleens voorkomen dat het postkantoor-personeel de postzegels of de geldwaarde daarvan "hard nodig heeft"...
Daarna zijn we Bandarawela-Town in gelopen. Het was er warm en vol met mensen, die gelukkig niet of nauwelijks op ons reageerden.
In Bandarawela zijn veel, erg veel winkels en winkeltjes maar voor toeristen is er niets te koop. Een uitzondering vormt een soort warenhuis, dat pal tegenover het hotel ligt, daar hebben we koekjes, water en speelgoedsoldaatjes voor de jongens gekocht. Speelgoed wat ik ze thuis nooit zou geven, maar wat ze hier iets om handen geeft tijdens de rustuurtjes.
We hebben in de schitterende tuin, die voor het hotel ligt en een prachtig uitzicht biedt, uitgerust van de wandeling. Shantha en Kumara gingen gelijk 'oorlogje spelen', dit tot vertedering van de hotel-bedienden.
De lunch was absoluut niet te eten. Wij zijn niet flauw, maar dit voedsel konden we niet wegkrijgen. Sandwiches met taai vlees, hamburgers van een twijfelachtige vlees-kwaliteit met een ijskoude klontersaus bedekt en vreselijke vette lauwe, slappe chips. Op dit alles hadden we ruim 'n uur moeten
wachten en we moesten er notabene ook nog ruim 1200 Rs. voor betalen. Nou ja, geen ramp, nu hebben we dit ook eens meegemaakt.
Tegen 15.00 uur zijn we weer gaan wandelen. Nu de andere kant op. Ergens heen wandelen vanaf dit hotel is een peuleschil, je gaat dan namelijk bergafwaarts, terug hier komen vraagt heel wat meer conditie.
We gaan ons nu zo langzamerhand omkleden voor de bioscoop; Radji zal ons tegen 18.00 uur komen halen. Ik ben razend benieuwd wat we nu weer mogen beleven.
Zo'n rustige dag als vandaag overdag zonder al te veel emotionele indrukken is voor ons allemaal, maar vooral voor Shantha heel goed. Afgelopen nacht heeft hij geklaagd over " Jeuk in zijn buik, die pijn deed in zijn hoofd"... Zijn dit de herinneringen die naar boven komen? Of komt het gewoon door het volle programma van gisteren?
In afwachting van het 'Western buffet' wat om 20.15 uur begint, maak ik nog snel eventjes mijn dagverslag af.
-- Shantha komt in paniek binnen, hij is aangesproken door een mijnheer die raar Engels en geen Singalees sprak en hij snapt niet wat de man van hem wil weten.
De man staat voor de deur op hem te wachten. Peter gaat poolshoogte nemen: het blijkt een Belgische toerist te zijn die aan Shantha handdoeken vroeg. Hij dacht namelijk dat Shantha bij het hotel-personeel hoorde. Ahum, ahum... --
Bij de bioscoop aangekomen, waren wij met zijn zessen in eerste instantie de attractie. Er stonden hele drommen mensen om ons heen om ons aan te 'gapen' en ons toe te lachen toen ik de kaartjes kocht. De kaartjes kostten f. 0,40 of te wel 10 Rs. per stuk, voor ons geen prijs, maar voor de Srilankanen in verhouding met hun dagloon een wel degelijk behoorlijk bedrag dus.
Het was hartstikke leuk om zo'n dagelijks bioscoop-gebeuren eens mee kunnen te maken. Er werd een Singalese vechtfilm gedraaid, deels in zwart-wit en deels in kleur, er kwamen ook (voor ons volkomen onlogische) muziek-fragmenten in voor.
De film was blijkbaar erg grappig want er werd volop gelachen door de tientallen bezoekers. Tijdens de vecht-scenes werd er bovendien door de aanwezigen zeer luidruchtig meegevochten in woord en gebaar.
We zaten op stoelen, die die benaming nauwelijks verdienden. Na 'n kwartier begon Annemieke te klagen over jeuk aan haar benen. Zij had als enigste van ons blote benen en ze vroeg zich af hoe er in hemelsnaam zo veel muggen in een bioscoop konden zitten. Toen ik ontdekte dat de muggen vlooien waren, zijn we opgestapt...
We kregen nog een uitgebreide rondleiding met uitleg en demonstraties in de machine-kamer. Heel interessant! De film zou in totaal ruim 2 uur gaan duren en de ouderwetse filmspoelen moesten iedere 10 minuten gewisseld worden en met de hand weer opgedraaid worden. Santha en Kumara mochten dit ook ieder een keertje doen.
In de bus terug hebben de dames aan Radji hun favoriete House-muziek laten horen. Hij dacht notabene dat zijn autoradio kapot was.
Jee, zo langzamerhand zitten we met zijn allen te krabben en steen en been te klagen over de jeuk. Helpt luizenshampoo ook tegen vlooien?
