14 juli '93:

11.45 uur,
Browns Beach Hotel, Negombo.

Vanmorgen liep al om 06.00 uur het reiswekkertje af.
We hadden alle zes veel moeite om wakker te worden en nog meer moeite om uit bed te komen. We hebben dan ook niet erg goed en vrij onrustig geslapen; we hadden vooral last van de hitte: vannacht is een aantal keren de stroom uitgevallen en dus ook de airconditioning.
Stipt om 06.30 was Radji er, het busje weer brandschoon en alvast 'voorgekoeld'.
We hebben het echt getroffen met de bus maar ook zeker met deze man, een beter en zorgzamer, maar vooral ook bekwamer en betrokkener gids hadden we niet kunnen bedenken.
Radji is vooral erg zorgzaam voor Shantha en Kumara, hij houdt ze bijvoorbeeld aan de hand wanneer we een straat oversteken, maar wacht ook steeds geduldig tot ik, of een van de andere groten, zijn uitleg vertaald heb. Waar we ook blij mee zijn, is dat hij als ervaren gids altijd in onze nabijheid is, terwijl we hem eigenlijk niet 'zien', hij gunt ons op die manier ruim voldoende privacy.
We zijn allereerst naar het strand gereden waar men net bezig ging om de vissersboten binnen te halen. Het was er een drukte van belang, tientallen volgeladen boten, honderden hard werkenden mensen en duizenden kraaien die onder luid gekras op de vers gevangen vissen doken. Aan de randen van het strand, onder allerlei primitieve afdakjes, werd door de vrouwen het eten gekookt voor de teruggekeerde vissers: rijst met curry's in aardewerkbakjes op houtvuurtjes.
We hebben er lang rondgelopen, gekeken en gefilmd.
-- Voor mij is de vroege morgen absoluut de mooiste, indrukwekkendste tijd van de dag in Sri Lanka. Ik weet niet waarom, dat is zuiver gevoelsmatig, misschien vanwege de opkomende zon en de merkbare warmte die langzaam begint, de wolken-luchten, de mensen die actief worden en hun dagritme wat begint, de moed die de mensen hebben om weer te strijden voor hun dagelijks eten, de geuren en klanken van een nieuwe schone dag?! --

De jongens hadden vooral belangstelling voor de hele grote vissen, zij hadden nog nooit zoveel 'haaien' en 'dolfijnen' van dichtbij gezien en konden zich niet voorstellen dat men deze enorme vissen hier eet.
Lieneke en Annemieke hadden af en toe behoorlijk last van de vislucht en andere luchtjes, maar zij hebben dapper doorgezet...
Daarna zijn we naar de vissersmarkt gereden waar de zojuist gevangen vissen met flink wat stemgeluid verhandeld werden. Dit verhandelen gebeurde onder supervisie van de Roomskatholieke kerk. In deze tijd van het jaar kunnen namelijk alleen de hele grote stevige boten de ruwe zee op en dat betekent dat de arme, individuele vissers met hun catamarans geen inkomen hebben. Van iedere verkochte kilo gaat er in deze maanden van het jaar geld naar de kerk, die dit vaak in de vorm van voedsel in natura weer doorverdeeld naar de werkeloze vissers.
Er was een vissersvrouw die heel graag met Shantha en Kumara op de foto wilde. Shantha wilde dat absoluut niet, Kumara wel. Shantha zei later dat hij alle mensen wil bekijken, maar er niet dicht bij in de buurt wilde komen: "Ik wil niet dat ze mij aanraken en al helemaal niet dat die vrouwen mij aanraken alleen maar omdat ik geadopteerd ben, trouwens deze vrouw vond ik een eng mens, ze had geen tanden!".
Tegen 09.00 uur waren we pas weer terug in het hotel en zijn we, met de vislucht nog in onze neuzen en de visspetters op onze kleren en benen, gelijk aan het ontbijt gegaan.
We zijn verder vanmorgen via het strand naar het zwembad van het hotel gelopen. Dat over het strand hier lopen was wel nodig, want de kinderen waren alle 4 nog bang na de gebeurtenissen van gisteren, zij hadden het idee dat buiten de omheining de kinderen van de krottenwijk wie-weet nog steeds op hen zouden wachten. Gelukkig werden we dit keer op het strand gewoon aangesproken door allerlei verkopers, die niet speciaal opdringerig waren, dus dat viel alles mee.
We gaan nu onze cadeautjes voor kinderen van het weeshuis bij elkaar zoeken en wat eten, om 13.00 uur komt Radji om ons naar Mount Lavina te brengen...

14 juli '93:

11.45 uur,
Browns Beach Hotel, Negombo.

Vanmorgen liep al om 06.00 uur het reiswekkertje af.
We hadden alle zes veel moeite om wakker te worden en nog meer moeite om uit bed te komen. We hebben dan ook niet erg goed en vrij onrustig geslapen; we hadden vooral last van de hitte: vannacht is een aantal keren de stroom uitgevallen en dus ook de airconditioning.
Stipt om 06.30 was Radji er, het busje weer brandschoon en alvast 'voorgekoeld'.
We hebben het echt getroffen met de bus maar ook zeker met deze man, een beter en zorgzamer, maar vooral ook bekwamer en betrokkener gids hadden we niet kunnen bedenken.
Radji is vooral erg zorgzaam voor Shantha en Kumara, hij houdt ze bijvoorbeeld aan de hand wanneer we een straat oversteken, maar wacht ook steeds geduldig tot ik, of een van de andere groten, zijn uitleg vertaald heb. Waar we ook blij mee zijn, is dat hij als ervaren gids altijd in onze nabijheid is, terwijl we hem eigenlijk niet 'zien', hij gunt ons op die manier ruim voldoende privacy.
We zijn allereerst naar het strand gereden waar men net bezig ging om de vissersboten binnen te halen. Het was er een drukte van belang, tientallen volgeladen boten, honderden hard werkenden mensen en duizenden kraaien die onder luid gekras op de vers gevangen vissen doken. Aan de randen van het strand, onder allerlei primitieve afdakjes, werd door de vrouwen het eten gekookt voor de teruggekeerde vissers: rijst met curry's in aardewerkbakjes op houtvuurtjes.
We hebben er lang rondgelopen, gekeken en gefilmd.
-- Voor mij is de vroege morgen absoluut de mooiste, indrukwekkendste tijd van de dag in Sri Lanka. Ik weet niet waarom, dat is zuiver gevoelsmatig, misschien vanwege de opkomende zon en de merkbare warmte die langzaam begint, de wolken-luchten, de mensen die actief worden en hun dagritme wat begint, de moed die de mensen hebben om weer te strijden voor hun dagelijks eten, de geuren en klanken van een nieuwe schone dag?! --

De jongens hadden vooral belangstelling voor de hele grote vissen, zij hadden nog nooit zoveel 'haaien' en 'dolfijnen' van dichtbij gezien en konden zich niet voorstellen dat men deze enorme vissen hier eet.
Lieneke en Annemieke hadden af en toe behoorlijk last van de vislucht en andere luchtjes, maar zij hebben dapper doorgezet...
Daarna zijn we naar de vissersmarkt gereden waar de zojuist gevangen vissen met flink wat stemgeluid verhandeld werden. Dit verhandelen gebeurde onder supervisie van de Roomskatholieke kerk. In deze tijd van het jaar kunnen namelijk alleen de hele grote stevige boten de ruwe zee op en dat betekent dat de arme, individuele vissers met hun catamarans geen inkomen hebben. Van iedere verkochte kilo gaat er in deze maanden van het jaar geld naar de kerk, die dit vaak in de vorm van voedsel in natura weer doorverdeeld naar de werkeloze vissers.
Er was een vissersvrouw die heel graag met Shantha en Kumara op de foto wilde. Shantha wilde dat absoluut niet, Kumara wel. Shantha zei later dat hij alle mensen wil bekijken, maar er niet dicht bij in de buurt wilde komen: "Ik wil niet dat ze mij aanraken en al helemaal niet dat die vrouwen mij aanraken alleen maar omdat ik geadopteerd ben, trouwens deze vrouw vond ik een eng mens, ze had geen tanden!".
Tegen 09.00 uur waren we pas weer terug in het hotel en zijn we, met de vislucht nog in onze neuzen en de visspetters op onze kleren en benen, gelijk aan het ontbijt gegaan.
We zijn verder vanmorgen via het strand naar het zwembad van het hotel gelopen. Dat over het strand hier lopen was wel nodig, want de kinderen waren alle 4 nog bang na de gebeurtenissen van gisteren, zij hadden het idee dat buiten de omheining de kinderen van de krottenwijk wie-weet nog steeds op hen zouden wachten. Gelukkig werden we dit keer op het strand gewoon aangesproken door allerlei verkopers, die niet speciaal opdringerig waren, dus dat viel alles mee.
We gaan nu onze cadeautjes voor kinderen van het weeshuis bij elkaar zoeken en wat eten, om 13.00 uur komt Radji om ons naar Mount Lavina te brengen...