29 juli '93:
17.30 uur:
Kosgoda Beach Resort, Kosgoda.
Vannacht hebben we de ene schrik na de andere gehad: we (Peter, Shantha en ik) sliepen al 'n paar uur toen we geluiden op de gang hoorden. Ik wist (of voelde aan?) dat er iets serieus aan de hand was en toen ik de gang op vloog, zag ik Kumara lopen. Hij was in vaste slaap, nat van het zweten en voelde ijskoud aan. Lieneke en Annemieke sliepen muurvast en zij hadden niet in de gaten gehad dat Kumara aan de wandel was gegaan. Hoe hij hun hoteldeur van het slot af heeft gekregen is ons een raadsel.
Vanmorgen om 06.30 uur de volgende schrik: ik moest plassen en zag dat Shantha's bed leeg was. Hij was in onze kamer nergens te bekennen. Peter ging de al gang op om hem te zoeken en om aan de anderen te vragen of zij soms iets wisten, toen ik zijn voeten onder zijn bed uit zag steken. Mijnheer lag prinsheerlijk op de grond onder zijn bed te slapen...
Gezellige familie zijn we toch!
We zijn vanmorgen, ondanks de slaaponderbrekingen, extra vroeg opgestaan en hebben vlug, vlug ontbeten. Dit omdat Peter toch heel graag wilde gaan proberen om Puspha Kumara op te sporen.
Om 08.00 uur is Peter met Shantha en Kumara op speurtocht gegaan en na een kwartiertje kwam Kumara al terug gehold om mij en zijn zusjes te halen; Puspha Kumara was dus al snel gevonden.
Ze hadden bij de hotelpoort aan de eerste de beste voorbijganger gevraagd of hij soms een jongen van 'n jaar of 14 kende van die naam en ja hoor: al snel kwam er iemand bij staan die wist wie ze bedoelden en die ook al kon vertellen dat hij vrienden in Nederland had die hem regelmatig brieven stuurden. Terwijl Kumara ons kwam halen, waren er al 'n aantal mensen op weg om Puspha Kumara en zijn familie te waarschuwen. Pushpa Kumara zou vlakbij op een rubber-plantage wonen... Het gezin was duidelijk uit hun slaap gewekt en kwam heel schuchter aangelopen. In eerste instantie snapten zij niet wat we kwamen doen, maar met wat tolken er bij en het gebruik van handen en voeten werd dat gelukkig goed begrepen. Men was heel blij verrast met ons 'bezoek'.
De portier van het hotel vond dat ook hij een steentje bij moest dragen en hij gaf een van de omstanders de opdracht om de brieven uit Nederland op te gaan halen, zodat het bewijs dat we de goede Puspha Kumara gevonden hadden, geleverd kon worden...
Toen we 'n uur later met de bus vanuit het hotel vertrokken, stond Pushpa Kumara met zijn vader aan de kant van de weg op ons te wachten. Hij had een cadeautje voor zijn vrienden in Holland of we dat mee wilden nemen? Het was een plastic kokertje van 'n fotorolletje gevuld met kleine edelsteentjes.
Radji had van ons vroege ochtend-avontuur nog niet gehoord en hij moest nog door ons, en door de weer eens aangelopen omstanders, ingepraat worden, dat nam nogal wat tijd in beslag. Omdat we vanmorgen geen geld bij ons hadden en we toch wat wilden geven voor de kinderrijke rubberplantage-familie, hebben we aan Puspha Kumara's vader 200 Rs. gegeven.
Na veel, lang aandringen en tolken door Radji nam de vader het geld aan. Hij hoefde niets, zijn gezin had immers zulke goede vrienden in Holland, waar ze al zo veel van gekregen hadden, vrienden die zelfs hun familie langs stuurden om post en T-shirts en petten te brengen en bovendien: de edelstenen waren een cadeau zonder financiële bijbedoelingen!
Radji was zichtbaar en in woorden onder de indruk van dit alles. Hij zei dat het zelden voor kwam dat een jongen van die leeftijd, wonende in de nabije omgeving van een toeristen-hotel, zo eerlijk, spontaan en bescheiden met toeristen om ging.
De tocht hier naar toe was niet lang, zeker niet nadat we gisteren zo lang onderweg zijn geweest. We zijn uitgebreid gestopt bij rubbertappers, hebben geld gewisseld en een uitgebreide lunch genoten in Bentota (" Bangkok ", volgens Kumara...)
Dit hotel is, na alle lofzangen op eerdere hotels, toch werkelijk waar het éinde!
We hebben 2 grote bungalows, die comfortabel met een tussendeur met elkaar verbonden zijn.
Alles is hier super-luxe ingericht en werkelijk waar brandschoon, er is een enorm zwembad (met uitzicht op een knal-blauwe zee), er zijn zelfs bubbelbaden en men heeft hier heerlijke koffie, die met vers gebakken koekjes en chocolade-cake, keurig bij het zwembad geserveerd wordt.
Ons onvoorstelbare vakantie-geluksgevoel kan dus weer eens niet op, we maken iedere dag weer 'feesten' mee!!!
-- Ik moet toch maar even extra kwijt dat we intens dankbaar zijn voor deze fantastische reis waarbij alles zo vlekkeloos verloopt! --
De hotel-manager schijnt een zoontje van 11 jaar te hebben die Shantha heet en die behoorlijk op onze Shantha lijkt. Het hotelpersoneel komt om beurten en soms zelfs in groepjes naar onze Shantha kijken om dan vervolgens verbaasd te constateren dat zelfs de "moods of his face" hetzelfde zijn.
En verdorie, het is nog waar ook. Ik lag later op de middag wat te dutten bij het zwembad en zag vanuit mijn ooghoeken 'onze' Shantha in de richting van de receptie lopen. Toen ik hem riep, kwam er uit het water een stem: "Mam, hier ben ik!". Een onvoorstelbare gelijkenis, zelfs de manier waarop hun beider haren geknipt zijn is hetzelfde.
Tegen elkaar deden de beide Shantha's heel verlegen, ze hebben elkaar bekeken, goedendag gezegd en vervolgens af en toe wat naar elkaar gelachen...
Vandaag was de zee veel te ruw om vanuit Hikkaduwa met de glazen boten uit te varen, wellicht lukt dat morgen wel ?!
Om 08.00 uur is Peter met Shantha en Kumara op speurtocht gegaan en na een kwartiertje kwam Kumara al terug gehold om mij en zijn zusjes te halen; Puspha Kumara was dus al snel gevonden.
Ze hadden bij de hotelpoort aan de eerste de beste voorbijganger gevraagd of hij soms een jongen van 'n jaar of 14 kende van die naam en ja hoor: al snel kwam er iemand bij staan die wist wie ze bedoelden en die ook al kon vertellen dat hij vrienden in Nederland had die hem regelmatig brieven stuurden. Terwijl Kumara ons kwam halen, waren er al 'n aantal mensen op weg om Puspha Kumara en zijn familie te waarschuwen. Pushpa Kumara zou vlakbij op een rubber-plantage wonen... Het gezin was duidelijk uit hun slaap gewekt en kwam heel schuchter aangelopen. In eerste instantie snapten zij niet wat we kwamen doen, maar met wat tolken er bij en het gebruik van handen en voeten werd dat gelukkig goed begrepen. Men was heel blij verrast met ons 'bezoek'.
De portier van het hotel vond dat ook hij een steentje bij moest dragen en hij gaf een van de omstanders de opdracht om de brieven uit Nederland op te gaan halen, zodat het bewijs dat we de goede Puspha Kumara gevonden hadden, geleverd kon worden...
Toen we 'n uur later met de bus vanuit het hotel vertrokken, stond Pushpa Kumara met zijn vader aan de kant van de weg op ons te wachten. Hij had een cadeautje voor zijn vrienden in Holland of we dat mee wilden nemen? Het was een plastic kokertje van 'n fotorolletje gevuld met kleine edelsteentjes.
Radji had van ons vroege ochtend-avontuur nog niet gehoord en hij moest nog door ons, en door de weer eens aangelopen omstanders, ingepraat worden, dat nam nogal wat tijd in beslag. Omdat we vanmorgen geen geld bij ons hadden en we toch wat wilden geven voor de kinderrijke rubberplantage-familie, hebben we aan Puspha Kumara's vader 200 Rs. gegeven.
Na veel, lang aandringen en tolken door Radji nam de vader het geld aan. Hij hoefde niets, zijn gezin had immers zulke goede vrienden in Holland, waar ze al zo veel van gekregen hadden, vrienden die zelfs hun familie langs stuurden om post en T-shirts en petten te brengen en bovendien: de edelstenen waren een cadeau zonder financiële bijbedoelingen!
Radji was zichtbaar en in woorden onder de indruk van dit alles. Hij zei dat het zelden voor kwam dat een jongen van die leeftijd, wonende in de nabije omgeving van een toeristen-hotel, zo eerlijk, spontaan en bescheiden met toeristen om ging.
De tocht hier naar toe was niet lang, zeker niet nadat we gisteren zo lang onderweg zijn geweest. We zijn uitgebreid gestopt bij rubbertappers, hebben geld gewisseld en een uitgebreide lunch genoten in Bentota (" Bangkok ", volgens Kumara...)
Dit hotel is, na alle lofzangen op eerdere hotels, toch werkelijk waar het éinde!
We hebben 2 grote bungalows, die comfortabel met een tussendeur met elkaar verbonden zijn.
Alles is hier super-luxe ingericht en werkelijk waar brandschoon, er is een enorm zwembad (met uitzicht op een knal-blauwe zee), er zijn zelfs bubbelbaden en men heeft hier heerlijke koffie, die met vers gebakken koekjes en chocolade-cake, keurig bij het zwembad geserveerd wordt.
Ons onvoorstelbare vakantie-geluksgevoel kan dus weer eens niet op, we maken iedere dag weer 'feesten' mee!!!
-- Ik moet toch maar even extra kwijt dat we intens dankbaar zijn voor deze fantastische reis waarbij alles zo vlekkeloos verloopt! --
De hotel-manager schijnt een zoontje van 11 jaar te hebben die Shantha heet en die behoorlijk op onze Shantha lijkt. Het hotelpersoneel komt om beurten en soms zelfs in groepjes naar onze Shantha kijken om dan vervolgens verbaasd te constateren dat zelfs de "moods of his face" hetzelfde zijn.
En verdorie, het is nog waar ook. Ik lag later op de middag wat te dutten bij het zwembad en zag vanuit mijn ooghoeken 'onze' Shantha in de richting van de receptie lopen. Toen ik hem riep, kwam er uit het water een stem: "Mam, hier ben ik!". Een onvoorstelbare gelijkenis, zelfs de manier waarop hun beider haren geknipt zijn is hetzelfde.
Tegen elkaar deden de beide Shantha's heel verlegen, ze hebben elkaar bekeken, goedendag gezegd en vervolgens af en toe wat naar elkaar gelachen...
Vandaag was de zee veel te ruw om vanuit Hikkaduwa met de glazen boten uit te varen, wellicht lukt dat morgen wel ?!
