18.00 uur:
Kosgoda Beach Resort, Kosgoda.
Dit is het laatste dagverslag wat ik zal schrijven.
Vanaf morgen begint onze 5-daagse strandvakantie in het Mount Lavina Hotel. Het is de bedoeling dat we vanuit Mount Lavina nog minimaal 1x naar Colombo gaan om de laatste inkopen te doen en het ziekenhuis ('Colombo South Hospital') te bezoeken waar Shantha en Kumara geboren zijn. Na Mount Lavina gaan we voor de laatste 2 dagen en nachten naar het Airport Garden hotel en dan is onze reis voorbij...
Vanmorgen waren we met zijn allen goed uitgerust. Het slaapt hier heerlijk, er zijn geen muggen of andere insecten, de air-conditioning werkt geruisloos en heel in de verte kun je de golven van de zee horen.
Na een goed ontbijt zijn we om 09.00 uur naar Hikkaduwa vertrokken.
Bij het hotel waar de SOC-reisagent normaal gesproken glazen boten huurt, vroeg men vanwege de gevaarlijke, hoge golven 1000 Rs. per persoon! Nou, al kregen we er per persoon 100.000 Rs. bij cadeau, dan nog niet hadden we vandaar uit in een bootje durven stappen.
Bij een ander hotel, een heel stuk verderop, was de zee wat rustiger, de huurprijs voor een bootje aanzienlijk goedkoper en hebben 5 helden het er op gewaagd. Ik niet, ik werd al duizelig en beroerd van alleen maar kijken naar de bootjes.
Na 10 minuten kwamen ze al weer richting kust gevaren. Vooral Lieneke en Annemieke zagen groen en geel van de misselijkheid (en de angst?).
We hebben aan het strand nog wat gedronken en vervolgens konden we Kumara uitwringen: hij zag een mooie schelp, bukte om hem op te rapen en in dat zelfde moment spoelde er een hoge golf over hem heen. Dit gebeuren staat op de video, hij is dus straks weer eens de 'leukste thuis'...
Kumara moest kletsnat het busje mee in naar de schildpaddenbroedplaats.
Daar waren de rollen eens een keertje omgedraaid. Alle belangstelling ging uit naar Lieneke en Annemieke. Die belangstelling, van de aanwezige jonge mannen, ging zelfs zo ver, dat men bij Annemieke een baby-schildpadje in haar broekzak stopte.
Shantha en Kumara hebben vanmorgen een van hun lievelings-wensen in vervulling kunnen laten gaan. Zij zijn met behulp van een toddy-tapper een heel eind omhoog in een palmboom geklommen.
We mochten ook het pas geoogste toddy-sap proeven, wat smaakt dat vies en sterk zeg!
Mooi op lunchtijd waren we weer terug in het hotel, waar we gelijk het zwembad in gedoken zijn. De rest van de middag hebben we op het strand en of bij het zwembad doorgebracht.
Annemieke heeft zich de hele middag druk bezig gehouden met de strandverkoopsters achter de hekken. Ze wilde heel graag een zwart met witte patchwork-sprei hebben, maar mocht daar van ons niet meer dan 1000 Rs. voor betalen en de vraagprijs was aan het begin van de middag 2000 Rs.
Later viel haar oog ook nog op mooi gevlochten place-mats waar wij 80 Rs. voor wilden betalen en waar 150 Rs. voor gevraagd werd.
Iedere keer als ze goed en wel op haar ligbed in de zon lag, werd er vanaf het hek een nieuwe prijs geroepen. Zo'n beetje tegen schemering kon de koop uiteindelijk gesloten worden voor de prijzen die wij in gedachten hadden. Inplaats van de 6 place-mats die we hadden willen kopen, hadden we er echter 15. Plotsklaps wilde namelijk iedereen wel voor die prijs leveren. Als verkoopsters heeft Annemieke die vrouwen gekozen, waar ze door de middag heen het meeste handels-contact mee had gemaakt.
Lieneke's voet is nu goed genezen. Met Kumara's vinger wil het dichtgaan niet lukken. Eigenlijk logisch, hij heeft uren in het water gelegen en die wond blijft dus alsmaar open gaan.
Tot zo ver onze dagverslagen. Alhoewel ik deze met liefde en plezier (met méér liefde dan plezier trouwens) gemaakt heb, ben ik blij dat het dagelijkse geschrijf, vaak aan ongelukkige tafels of bureau's,
er op zit.
Ik herken en erken de waarde van foto's, films en geschreven belevenissen, maar verheug me op het de laatste dagen niet meer 'moeten' schrijven en puur vakantie te gaan vieren...
