** Het sjieke Mount Lavina Hotel vroeg de eerste dagen veel aanpassing van de kinderen. Rondom het zwembad is men haast kind-onvriendelijk. Er is in de omtrekken van het zwembad geen milimeter schaduw en op het restaurant-terras, waar wel schaduw is, mogen kinderen niet in natte badkleding komen, laat staan even zitten om iets te drinken.
Het hotel is immens groot met veel bijgebouwen, die met lange gangen met elkaar verbonden zijn en er werkt ontelbaar veel personeel. Bij in- en uitgangen moet je steeds een pasje tonen en handtekeningen zetten bij de tijden waarop je deze doorgangen gebruikt.
Shantha en Kumara zijn een paar keer in hun kraag gegrepen, omdat men dacht dat zij 'insluipers' waren.
Hier in dit hotel duurt het beduidend langer dan een paar dagen voordat iedereen door heeft dat zij onze kinderen zijn.
Het eten in het Mount Lavina Hotel is zelfs naar Hollandse maatstaven nogal duur. In Mount Lavina zelf zijn echter tientallen restaurants waar je voor weinig geld uitstekend kunt eten. Aan te bevelen (voor kinderen) is onder andere het Mount Bay Restaurant, dat ligt op loopafstand van het hotel en men is er gespecialiseerd in vis.
** Van een van de weinige maaltijden die we in Mount Lavina genoten hebben, is Kumara de nacht en de volledige dag daarna behoorlijk ziek geweest.
Toen hij voor de 3e keer 'n bakje fruit van het buffet ging halen prijsde ik hem uitbundig. Ik was blij met zijn onverwachte vitaminen-inname. Toen ik echter 'n stukje van zijn fruit proefde, was ik minder blij: het fruit was voor 100% marineerd in Arrack. En jawel hoor, toen Kumara nog geen uur in bed lag, kwam de eerste run op de toilet al.
** Op zondag 1 augustus hebben we onverwacht afscheid moeten nemen van Radji. Zijn vrouw was ernstig ziek geworden en moest met spoed opgenomen worden in het ziekenhuis.
Het afscheid ging met veel emoties en tranen (ook van de ontroerde Radji zelf) gepaard, we zijn als vrienden uit elkaar gegaan. Vooral Shantha en Kumara werden innig omhelsd. Radji zal hen nooit vergeten en zij ongetwijfeld Radji niet. Hij is gedurende de reis een soort symbolische vader-figuur voor hen geworden. Daarvoor hadden zij geen betere persoonlijkheid kunnen kiezen.
** De ontvangst op Schiphol was grandioos: veel familie-leden en vrienden en volop bloemen. Het was een beetje alsof we van onze adoptie-reis terug kwamen. Iedereen heeft ook net zo intens meegeleefd als in 1985.
Het bezoek aan het ziekenhuis was een verdeeld succes. We hadden graag de baby-afdeling bezocht, maar daar gaf men geen toestemming voor. We werden wel heel vriendelijk ontvangen door onder andere een vrouwelijke gynaecologe die extra aandacht aan Shantha en Kumara gaf.
Shantha wilde niet meteen weg bij het ziekenhuis. Hij weet dat hij de eerste 3 jaar van zijn leventje samen met Kumara en zijn moeder in de buurt van het ziekenhuis gewoond heeft en hij wilde daar alleen met mij nog wat rondwandelen. In eerste instantie gaf hij dit niet rechtstreeks aan; hij wilde met mij ergens water gaan kopen, want hij had zo'n vreselijke dorst en het water in de bus was lauw...
De kinderen waren uitermate enthousiast over het winkelen in Pettah. De vriendelijke houding van de marktkooplui en de sfeer die daar hing, sprak hen bijzonder aan.
De allerlaatste souvenir- en kado-inkopen hebben we in Laksala en in de Lakehouse Bookshop gedaan en nu maar hopen dat we alles in de koffers gepropt krijgen! Aan het gewicht of liever gezegd aan het overgewicht denken we maar niet...
** Op de dag van vertrek -7 augustus '93- bleek dat er in het Airport Garden Hotel (een prima rustig hotel, met een schitterend zwembad dat uitkijkt op de lagoon) geen dagkamers ter beschikking gesteld konden worden.
We zijn die dag s'morgens vroeg naar Negombo vertrokken, waar we in een klein pension 2 kamers konden huren tot s'avonds 22.00 uur. Die laatste dag hebben we heel plezierig, voornamelijk aan het strand, doorgebracht.
Ons werkelijke afscheid van Sri Lanka was een bijzonder mooie zonsondergang, een belevenis om nooit meer te vergeten...
** Toen we tegen 22.00 uur op het vliegveld arriveerden, wisten we niet wat we zagen. Het leek wel of er duizenden en duizenden mensen met 'n paar vliegtuigen in grote haast het eiland wilden verlaten.
Van aansluiten in rijen was geen sprake. Wanneer er zich een rij gevormd had, kwamen er keer op keer allerlei security mensen die de rij verplaatsten.
Aan de incheck-balie was het paniek, ruzie en tranen. Van een bekend Nederlands reisbureau was er een groep van 41 toeristen en er waren voor hen maar 20 vliegtuig-stoelen op de terugvlucht herbevestigd. Omdat wij de enigsten waren met kinderen mochten we als eerste de bus in en als eerste het vliegtuig in, een prettige service van Air Lanka!
** Het vertrek uit Sri Lanka was lang niet zo emotioneel als bij eerdere reizen; dat was veel eerder de zonsondergang in Negombo.
** We hebben ons voorgenomen om weer hard te gaan sparen en als het lukt over 5 jaar weer op vakantie naar Sri Lanka te gaan. De kinderen zijn unaniem van mening dat we dan wel langer op Sri Lanka moeten blijven en als dat te duur is, dan kan het allemaal best veel minder luxe: "Als we dan maar wel weer 'n paar dagen naar Kosgoda Beach Resort gaan!
Maar: uiteraard is dit verslag vooral voor onszelf en voor onze kinderen, om nog lang, heel lang mee na te genieten!
** Achteraf .. -sept. '93-
Alhoewel men dat wellicht verwacht, weet ik geen mooie omschrijvingen in volzinnen te bedenken om duidelijk te maken hoe we achteraf, nu de eerste indrukken gezakt zijn, onze vakantie en eerste terug-reis met de kinderen beleefd hebben. De foto's, de film en dit verslag spreken voor zich.
Daarom eindig ik maar gewoon heel eenvoudig met een simpel woord, dat regelrecht uit ons hart komt: GOED!!!
