Kind geboren in een ver vreemd land
kom geef ons je hand,
voor wie het leed in de wereld kent
is het onbelangrijk dat je niet uit ons
geboren bent.
kom geef ons je hand,
voor wie het leed in de wereld kent
is het onbelangrijk dat je niet uit ons
geboren bent.
21 juni 1984
Het gezinsonderzoek is afgesloten.
30 juli 1984
De papierwinkel is achter de rug; alles is opgestuurd naar Sri Lanka en het laatste wachten is aangebroken.
29 aug. 1984
Vanwege de vakantieperiode op Sri Lanka liggen de adopties een dikke maand stil. Diep zuchten en verder... wachten maar...
23 okt. 1984
In kranten, op de tv. en op de radio afschuwelijke berichten over de burgeroorlog op Sri Lanka. Er vallen dagelijks tientallen doden.
Onbegrijpelijke reacties van buitenstaanders: " Jullie boffen toch maar dat het nog even duurt" en "Je hebt zeker wel gebeld dat je voorlopig niet wilt vertrekken" of "Heb je nu nog wel zin om te gaan?"
29 nov. 1984
Het valt ons niet mee om plannen te maken voor de Sinterklaas en al helemaal niet voor de Kerst. We wíllen naar Sri Lanka!
3 jan. 1985
We telefoneren nu dagelijks met Kind en Toekomst. We hebben steun nodig, we staan bovenaan de wachtlijst.
8 jan. 1985
HOERA we hebben 2 zonen!!!
Ze heten Upul Shantha en Palitha Kumara en zijn geboren op 11-11-1981 en 03-09-1983.
Het is nu inpakken en wegwezen: morgen vertrekken we al!!!
9 jan. 1985
Het was erg moeilijk om afscheid te nemen van Lieneke en Annemieke. Alles gaat zo snel nu. Gelukkig zijn ze bij Tante Saskia en Ome Jan in goede handen.
10 jan. 1985
Om 15.00 precies kregen wij op Kannangara Mawatha onze jongens in onze armen.
Zij huilden de eerste uren wanhopig, hebben wat gegeten en zijn daarna uitgeput van alle emoties in slaap gevallen.
We zijn trots, blij en gelukkig met onze práchtzonen!!!
11 jan. 1985
Kumara is al weer wat vrolijker en uitdagend.Shantha is stil en houdt afstand. Hij noemt me beleefd "nenda",dat betekent "tante".
12 jan. 1985
Shantha heeft een goed contact met Peter.
Ik mag hem alleen eten geven en verder niets. We ontdekken dat Kumara alleen op een harde ondergrond verschoond wil worden, deze ontdekking bespaart ons allemaal een hoop verdriet.
13 jan. 1985
Voor het eerst gaat er vandaag 1 van ons boodcchappen doen.
Gevolg: de kinderen volledig in paniek. Gelukkig was er een tolk die hen kon vertellen dat we zo weer met zijn viertjes zouden zijn.
15 jan. 985
Op aanraden van mede-adoptieouders gaan we om beurten wat wandelen, winkelen en zwemmen, echter nooit langer dan 1,5uur. In ons hoofd gaat dan het gehuil van de kinderen mee, zij begrijpen nog niet dat we echt altijd bij hen terug zullen komen.
Toch lijkt het ons goed om hen er nu vast aan te wennen dat we er soms niet zijn. En ook willen we graag wat van hun geboorteland zien en meemaken, dit om hen later alles te kunnen vertellen en te laten zien.
17 jan. 1985
Een loodzware dag vandaag. We zijn naar de kinderbescherming (Probation) geweest en hebben daar de biologische moeder van Shantha en Kumara ontmoet.
19 jan. 1985
Ik wil naar huis, ik wil naar Lieneke en Annemieke, ik kan hen niet langer missen, ik ben ziek, ik ben zo verschrikkelijk moe...
Naar Nederland bellen, durf ik niet. Als ik de stemmen van de meiden hoor, dan vertrek ik vandaag nog naar huis.
Hoe is het mogelijk dat onze zonen zo'n energie hebben?
Weer een probleem opgeslost: we weten nu waarom Shantha zo vaak weigert om te drinken, hij is gewend om éérst te plassen en als dat niet gebeurt, dan drinkt hij niet.
20 jan. 1985
Een feestelijke en ontspannen dag. We zijn met de kinderen naar zee geweest. Ze waren lief en vrolijk en hebben zichtbaar genoten.
Was ik dat die gisteren naar huis wilde?
22 jan. 1985
Peter is ziek.
Morgen is de grote dag, dan gaan we naar de rechtbank. We zijn zenuwachtig en de kinderen voelen dat haarfijn aan. Ze zijn zo mogelijk nog drukker als tevoren en ze willen absoluut niet slapen.
23 jan. 1985
De rechtzaak.
Een dag van intens verdriet en blijdschap.
Door 2 moeders werden jullie tegelijk gekust, een afscheid, een welkom, ga maar gerust...
Kumara is van alle emoties helemaal van slag en Shantha heeft plotseling hoge koorts.
24 jan. 1985
De langste dag. Souvenirs gekocht, ingepakt en op de klok gekeken, de seconden gaan langzaam voorbij. We gaan naar huis!!!
25 jan. 1985
THUIS.
Na ruim 5 uur vetraging zijn Shantha en Kumara helemaal de kluts kwijt en wij zijn geradbraakt.
Lieve tekeningen aan de muren, bloemen, slingers, zusjes die trots en vol liefde meehelpen hun broertjes in bed te leggen.
Wat zijn we gelukkig, onbeschrijfelijk...
Het gezinsonderzoek is afgesloten.
30 juli 1984
De papierwinkel is achter de rug; alles is opgestuurd naar Sri Lanka en het laatste wachten is aangebroken.
29 aug. 1984
Vanwege de vakantieperiode op Sri Lanka liggen de adopties een dikke maand stil. Diep zuchten en verder... wachten maar...
23 okt. 1984
In kranten, op de tv. en op de radio afschuwelijke berichten over de burgeroorlog op Sri Lanka. Er vallen dagelijks tientallen doden.
Onbegrijpelijke reacties van buitenstaanders: " Jullie boffen toch maar dat het nog even duurt" en "Je hebt zeker wel gebeld dat je voorlopig niet wilt vertrekken" of "Heb je nu nog wel zin om te gaan?"
29 nov. 1984
Het valt ons niet mee om plannen te maken voor de Sinterklaas en al helemaal niet voor de Kerst. We wíllen naar Sri Lanka!
3 jan. 1985
We telefoneren nu dagelijks met Kind en Toekomst. We hebben steun nodig, we staan bovenaan de wachtlijst.
8 jan. 1985
HOERA we hebben 2 zonen!!!
Ze heten Upul Shantha en Palitha Kumara en zijn geboren op 11-11-1981 en 03-09-1983.
Het is nu inpakken en wegwezen: morgen vertrekken we al!!!
9 jan. 1985
Het was erg moeilijk om afscheid te nemen van Lieneke en Annemieke. Alles gaat zo snel nu. Gelukkig zijn ze bij Tante Saskia en Ome Jan in goede handen.
10 jan. 1985
Om 15.00 precies kregen wij op Kannangara Mawatha onze jongens in onze armen.
Zij huilden de eerste uren wanhopig, hebben wat gegeten en zijn daarna uitgeput van alle emoties in slaap gevallen.
We zijn trots, blij en gelukkig met onze práchtzonen!!!
11 jan. 1985
Kumara is al weer wat vrolijker en uitdagend.Shantha is stil en houdt afstand. Hij noemt me beleefd "nenda",dat betekent "tante".
12 jan. 1985
Shantha heeft een goed contact met Peter.
Ik mag hem alleen eten geven en verder niets. We ontdekken dat Kumara alleen op een harde ondergrond verschoond wil worden, deze ontdekking bespaart ons allemaal een hoop verdriet.
13 jan. 1985
Voor het eerst gaat er vandaag 1 van ons boodcchappen doen.
Gevolg: de kinderen volledig in paniek. Gelukkig was er een tolk die hen kon vertellen dat we zo weer met zijn viertjes zouden zijn.
15 jan. 985
Op aanraden van mede-adoptieouders gaan we om beurten wat wandelen, winkelen en zwemmen, echter nooit langer dan 1,5uur. In ons hoofd gaat dan het gehuil van de kinderen mee, zij begrijpen nog niet dat we echt altijd bij hen terug zullen komen.
Toch lijkt het ons goed om hen er nu vast aan te wennen dat we er soms niet zijn. En ook willen we graag wat van hun geboorteland zien en meemaken, dit om hen later alles te kunnen vertellen en te laten zien.
17 jan. 1985
Een loodzware dag vandaag. We zijn naar de kinderbescherming (Probation) geweest en hebben daar de biologische moeder van Shantha en Kumara ontmoet.
19 jan. 1985
Ik wil naar huis, ik wil naar Lieneke en Annemieke, ik kan hen niet langer missen, ik ben ziek, ik ben zo verschrikkelijk moe...
Naar Nederland bellen, durf ik niet. Als ik de stemmen van de meiden hoor, dan vertrek ik vandaag nog naar huis.
Hoe is het mogelijk dat onze zonen zo'n energie hebben?
Weer een probleem opgeslost: we weten nu waarom Shantha zo vaak weigert om te drinken, hij is gewend om éérst te plassen en als dat niet gebeurt, dan drinkt hij niet.
20 jan. 1985
Een feestelijke en ontspannen dag. We zijn met de kinderen naar zee geweest. Ze waren lief en vrolijk en hebben zichtbaar genoten.
Was ik dat die gisteren naar huis wilde?
22 jan. 1985
Peter is ziek.
Morgen is de grote dag, dan gaan we naar de rechtbank. We zijn zenuwachtig en de kinderen voelen dat haarfijn aan. Ze zijn zo mogelijk nog drukker als tevoren en ze willen absoluut niet slapen.
23 jan. 1985
De rechtzaak.
Een dag van intens verdriet en blijdschap.
Door 2 moeders werden jullie tegelijk gekust, een afscheid, een welkom, ga maar gerust...
Kumara is van alle emoties helemaal van slag en Shantha heeft plotseling hoge koorts.
24 jan. 1985
De langste dag. Souvenirs gekocht, ingepakt en op de klok gekeken, de seconden gaan langzaam voorbij. We gaan naar huis!!!
25 jan. 1985
THUIS.
Na ruim 5 uur vetraging zijn Shantha en Kumara helemaal de kluts kwijt en wij zijn geradbraakt.
Lieve tekeningen aan de muren, bloemen, slingers, zusjes die trots en vol liefde meehelpen hun broertjes in bed te leggen.
Wat zijn we gelukkig, onbeschrijfelijk...
Deanna
Guardian of Human Adoptees
Dit is de "Beschermengel van de adoptiekinderen",
We hebben haar geadopteerd om op onze kinderen en alle kinderen, waar ook ter wereld, te passen die geadopteerd zijn of op adoptie-ouders wachten.
Haal haar alstublieft niet van onze pagina af,
maar klik op de engel om er zelf een te adopteren.
Guardian of Human Adoptees
Dit is de "Beschermengel van de adoptiekinderen",
We hebben haar geadopteerd om op onze kinderen en alle kinderen, waar ook ter wereld, te passen die geadopteerd zijn of op adoptie-ouders wachten.
Haal haar alstublieft niet van onze pagina af,
maar klik op de engel om er zelf een te adopteren.
