de nacht is foarby, de sinne is frij, omheech te gean
aanst wurdt it dei, de moarn is te nij, om stil te stean
it libben wie wrang, it wachtsjen te lang
mar 't nimt een kear
wês mar net bang, nea wer bang, it hoecht net mear

der sil gjin dei begjinne, dat ik net by dy bin
gjin oerwurk foar ús rinne, sûnder sin

jou my dyn hân, jou my dyn hert

asto it doarst mei my

hjir is myn hân, hjir is myn hert

'k jou myn betean oan dy

lang wie it kâld en tsjuster, aanst komt de dei

fynt it ljocht syn wei, yn in nije dei

'k kaam net ut e rie, it paad dat ik gie, it wie sûnder ein
de tiid dy't der wie, it hert dat ik hie, it wie fersein
'k ha my oan dy jun, mysels yn dy fûn, 'k begjin op 'é nij
leafde hat wûn, twa minsken bûn, mar fûgelfrij

der sil gjin dei begjinne, dat ik net by dy bin
gjin oerwurk foar ús rinne, sûnder sin

jou my dyn hân, jou my dyn hert

asto it doarst mei my

hjir is myn hân, hjir is myn hert

'k jou myn betean oan dy

lang wie it kâld en tsjuster, aanst komt de dei

fynt it ljocht syn wei, yn in nije dei