Wyzard - Mother's Finest

Mother's Finest: Meat and Potatoes...

Het zou eigenlijk een ontmoeting worden in het kader van de ritmetandem, maar soms lopen dingen nu eenmaal anders en het werd een gesprek met de halve band. Mother's Finest, al meer dan vijfentwintig jaar 'on the road'. Ze waren even heen en weer over de grote plas om een drietal optredens in Nederland te doen ter promotie van hun nieuwe cd MetaFunk'nPhysical om vervolgens naar Duitsland door te reizen. Daar werden onder andere TV opnames gemaakt voor 'RockPalast' ter gelegenheid van het feit dat Mother's Finest vijfentwintig jaar geleden voor het eerst Europa aandeed en in dat programma optrad. Zoals overigens ook zangeres Joyce 'Baby Jean' Kennedy in die tijd een van de eerste covers van Music Maker sierde. Ik sprak de band na een optreden op een biker festival in Düsseldorf, waar ze er blijk van gaven na al die jaren nog niet aan energie en overtuigingskracht te hebben ingeboet.

"Jullie laatste cd was van 1991, waarom hebben we zo lang op deze plaat moeten wachten?"

Wyzard: "Dat komt omdat we de afgelopen jaren overal en nergens waren. Dit album is het resultaat van vier of vijf verschillende sessies uit de afgelopen zeven tot negen jaar. We hebben een stuk of vijf songs opgenomen in de studio van Peter Mafai in Duitsland met Carl Carlton. Toen we terug waren in Amerika besloten we dat we graag een stuk van Hendrix (If 6 was 9) wilden doen en dat gebeurde in New York met gastmuzikanten Omar Hakim op drums en Vernon Reid op gitaar. Toen kwam John Hayes weer eens naar Los Angeles en hebben we met hem een tweetal sessies gedaan. Uiteindelijk hadden we vijfentwintig stukken en dat hebben we teruggebracht tot de veertien beste die we in een eindproductie tot een geheel hebben gemaakt."

"De productie klinkt heel modern. Hebben jullie bewust gebruik gemaakt van drumsamples, sequences en loops, of werd dat ingegeven door de praktische omstandigheid dat er de afgelopen jaren nogal eens van drummer werd gewisseld?"

Wyzard: "Grappig dat je dat vraagt, want alles is live ingespeeld, maar sommige stukken werden gedaan door Fish van Fishbone, die op electronische D-Drums speelt. Verder wordt er gedrumd door Dion, Omar en de huidige drummer Kerry Denton. Ook heeft mijn broer nog een poosje bij ons gespeeld. We hebben geprobeerd op de cd een mix van oud en nieuw te brengen. Oud zijn de grooves en nieuw is de frisse moderne productie."
Joyce: "Kerry is een oude vriend die precies in het concept van de band past. 'He has a heavy pocket'. Tussen hem en Wyzard zit geen lucht. Je moet begrijpen dat bas en drums voor onze band het belangrijkste zijn. Dat is het fundament. Je kunt het vergelijken met een piramide. We noemen het 'the power structure'. De basis wordt gevormd door bas en drums, de top door de vocalen. Daartussenin zitten de gitaren. Maar die basis blijft het belangrijkst. Die moet zorgen voor het kippevel en het gevoel in de onderbuik. Daarbij is simpelheid het belangrijkst. Een bassist en drummer moeten het kunnen opbrengen een groove neer te zetten en daarbij te blijven. De kracht van Mother's Finest door al die jaren heen blijft de eenvoud. Bij ons krijg je vlees en aardappelen zonder liflafjes, zoals James Brown en Sly Stone dat ook al deden. Dat werkt zo binnen de band, maar ook naar het publiek en dat is wat we noemen MetaFunk'nPhysical. We proberen te communiceren en energie over te brengen via de groove en de teksten."

"Hoe kunnen jullie het opbrengen telkens weer die oude successen zoals Baby Love, Piece of the Rock en Mickey's Monkey te moeten spelen?"

Wyzard: "Dat is helemaal geen kwestie van 'moeten spelen'. We wìllen ze spelen. Het zijn de oude songs die overblijven. Die zijn goed. Zo kan ik bijvoorbeeld nog steeds met veel plezier een nummer als Cold Sweat van James Brown spelen. Sommige songs word je gewoon niet moe. En dat geldt ook voor stukken die je ooit zelf geschreven hebt. Bovendien maken we live vaak arrangementen of vermengen we ze met nieuw materiaal. Zo ging dat ook met de nieuwe plaat. We hadden wel eerder iets kunnen uitbrengen, maar nu was het goede moment. Het zijn de songs die uit een lange periode zijn overgebleven omdat we ze nog steeds willen spelen. Dan weet je dat dat het beste is wat je kunt brengen. Voor ons zijn dat niet alleen maar een paar liedjes, maar het is een 'way of life'.
Joyce: "Precies, zo heeft elk lied zijn geschiedenis. Het kwam voor dat ik thuis met een tekst bezig was, terwijl John op hetzelfde moment onderweg in het vliegtuig muziek zat te schrijven. Muziek en tekst bleken dan perfect bij elkaar te passen. Zo is bijvoorbeeld 'Hard Time' ontstaan. Dat soort dingen hebben wij heel vaak en is een uitdrukking van die speciale chemie die er in de band heerst: MetaFunk'nPhysical!
John: "De formule blijft gewoon dezelfde, eerst de groove en daarna de licks. Het is onze speciale mix van funk en rock, waarbij de pulse en de zware basis van groot belang zijn en natuurlijk de vocalen. Hoeveel bands hebben er twee fantastische leadvocalisten die allebei gemakkelijk in hun eentje een band kunnen trekken?"

"Hoe besluiten jullie wie de leadvocal in een bepaalde song gaat doen?"

Joyce: "In eerste instantie wordt dat bepaald door degene die de tekst schrijft. Dat gebeurt vanuit je eigen persoonlijkheid. Zo zal ik niet snel schrijven en dus zingen over zaken als bijvoorbeeld geweld. Ik schrijf over zaken die meer de vrouwelijke emotie raken. Glenn heeft zo zijn eigen dingen. Dus je kunt zeggen dat de sfeer en thematiek van een nummer bepalend zijn voor die keuze."
John: "Maar wat Mother's Finest speciaal maakt is de interactie tussen Joyce en Glenn. De nummers waarin ze beiden aan bod komen en Glenn de raps of coupletten doet en Joyce de refreinen. Want behalve voor Mother's Finest staat MF ook voor Male - Female."

"In jullie beginperiode hadden jullie in Amerika behoorlijk last van de mix van zwarte funk en blanke rock. Radiostations en platenmaatschappijen wisten niet hoe ze ermee om moesten gaan. Hoe is dat nu?

Wyzard: "Dat is helemaal voorbij. In die tijd was er helemaal nog geen crossover, maar nu doet iedereen wat wij vanaf het begin al deden, dus er is geen probleem meer."
Joyce: "Het was ook alleen een punt bij de maatschappijen en de stations, het publiek heeft het altijd al begrepen. Wanneer we ergens kwamen spelen en ze kenden de band niet, was het aan het eind van de avond goed. Dan ging het dak eraf en als ze het niet goed vonden dan kregen we in ieder geval respect."
Wyzard: "Ik heb in mijn hele carrière maar één keer meegemaakt dat het stil bleef. Dat was tijdens een concert in Philadelphia waar we samen speelden met Black Sabbath en Ted Nugent. Na het eerste nummer: doodse stilte. Iedereen in de band stond wat ongemakkelijk om zich heen te kijken. De drummer tikte toen maar af voor het tweede nummer. Daarna was het wéér helemaal stil. Dat was de enige keer dat ik me onbegrepen voelde."
Gary: "Dat was niet omdat ze de muziek niet goed vonden, maar wij waren aangekondigd en geafficheerd als Ted Nugent, dus wie schetst de verbazing bij het publiek toen daar opeens een zwarte band stond."
Wyzard: "De avond erna stonden we in Chicago en het publiek was uitzinnig en de avond daarna in Boston ook weer. Het was zo'n geruststelling om te merken dat we gewoon in staat waren om de meisjes van achter in de zaal naar voren te spelen. Want daar gaat het om, als dat gebeurt dan weet je dat je het werk goed staat te doen."
Joyce: "Vergeet niet dat wij inmiddels zoveel ervaring hebben opgedaan dat er veel moet gebeuren om ons zelfvertrouwen aan te tasten. Wij geloven heilig in de band en weten wat we kunnen, welke vibe er tussen de band en het publiek kan ontstaan. We hebben het zien gebeuren in Amerika en Europa. Wanneer we de kans krijgen om te spelen laten we het gebeuren. Overigens is het ook zo dat tijd en ervaring tegen je kan werken. Dat bijvoorbeeld de maatschappijen denken: die hebben hun beste tijd wel gehad. Gelukkig gelooft onze huidige maatschappij nog steeds dat het kan gebeuren."
Wyzard: "Ja, je kunt zeggen het glas is half vol of half leeg. Bij ons is het glas na al die jaren nog steeds halfvol en die waardering krijgen we dan ook."

Inmiddels is zanger Glenn Murdock terug van het vliegveld. De bagage van de band is al twee dagen zoek en de dames en heren moeten wat kleding gaan regelen. Daarom praat ik nog even verder met Wyzard over zijn muzikale achtergrond en uiteraard het thema 'bas'.

Wyzard: "Ik kom uit de omgeving van Miami Zuid-Florida. Ik had vijf broers en zes zussen en de deden allemaal iets in de muziek, net als mijn ouders trouwens. Gospelmuziek speelde een heel belangrijke rol. Dus het maakte niet uit wanneer je bij ons binnen kwam, al was het zes uur 's ochtends, er was altijd ergens wel iemand met muziek bezig. Op een zekere dag zag ik Larry Graham met zijn batterij Acoustic 360 installaties spelen en mijn wereld veranderde. Dat wilde ik ook. Het was de tijd waarin ook Jaco Pastorius begon met bassen. Ik ben veel met hem opgetrokken. Toen ik bij Mother's Finest ging spelen, was hij mijn opvolger in mijn toenmalige band. Ook liepen er in Zuid-Florida de meest waanzinnige bassisten rond, dat kwam onder andere door de Cuban-Connection. Dus de competitie en concurrentie waren erg groot. Wilde je als bassist iets voorstellen, dan moest je echt wel iets kunnen en bijzonders zijn. Zelfs de meest obscure bands hadden een wereldbassist. Ik kende er een dat was zo'n beest dat hij het presteerde om zijn versterkers in brand te spelen. Of de bassist van Wayne Cochran & the CC Riders. Die stond de hele avond onbeweeglijk alleen maar de groove te spelen, totdat hij ruimte voor een solo kreeg en toen begon hij te spelen als Mozart. Ongelofelijk, met alles erop en eraan. Ik wist niet wat ik meemaakte. Toen hij klaar was ging hij als onverstoord weer door met zijn groove. Het is die inspirerende omgeving geweest, waardoor ik nu ben waar ik ben."

"Wat is voor jou belangrijk in de samenwerking tussen bassist en drummer?"

Wyzard: "Zoals ik al eerder zei, is de feel het belangrijkst. Er mag geen lucht tussen zitten. Maar het is inderdaad moeilijk uit te leggen. Het moet van nature komen. Ik hou het meest van een drummer die heel basaal met veel kracht speelt, zonder al die lichtvoetige franje er omheen. Als je als bassist daarmee speelt is het alleen nog een kwestie van: 'lock in and stay there'. En als je wilt weten of de groove werkt, hoef je alleen maar naar de meisjes te kijken. Wanneer die beginnen te bewegen is het goed: 'first: get the booty's moving!'. Zo creëer je ruimte voor de band. In mijn solo's is er geen vast patroon. Alleen, ik moet het eerst in mijn hoofd horen. Of het nu gaat om een melodielijntje of een ritmisch patroon, dat maakt niet uit. Over het algemeen geldt voor mij: een slechte timing is erger dan een foute noot. Bovendien als je het eerst 'hoort', speel je geen foute noten."

"Nog even over de spullen, ik zag dat je weer terug bent bij Fender?"

Wyzard: "Ja, die bas is al bij me sinds mijn veertiende. Het is een paars gespoten Precision met extra Jazzbass element. Als ik er op speel is het voor mij alsof ik thuiskom. Behalve op die Fender speel ik op een vijfsnarige Lefay uit Duitsland en ga ik binnenkort praten bij Duesenberg om te zien of ze een vijfsnaar voor me kunnen bouwen. Wat de versterking betreft, ik ben een Ampeg man. Ik speel op twee oude SVT stacks en daar blijf ik bij. Ik zal maar niet beginnen mijn effecten op te noemen want dat zijn er zoveel en ik wissel ze ook voortdurend. Dat heb ik van mijn broer die gitarist is. Van hem kreeg ik die dingen ook altijd. 'I love them!'."

"Je speelstijl is ook bijzonder te noemen, het lijkt op slapping, maar is het niet, want je speelt heel dicht bij de brug."

Wyzard: "Ja dat klopt, ik noem het maar 'thumbing'. Ik gebruik mijn duim als een soort hamer om de snaren aan te slaan. Mijn andere vier vingers kan ik dan gebruiken om te plukken, maar dat doe ik eigenlijk alleen maar voor een accent hier en daar. De essentie is het hameren. Ik moet dan ook geen instrument hebben met allerlei state of the art fratsen en een superlage afstelling. Ik heb meer een stuk gereedschap nodig. Vergelijk het met een maaltijd: sommige mensen houden van de verfijnde cuisine, ik wil gewoon een groot stuk vlees. Bas spelen is voor mij een 'physical thing'.

En daarmee is de cirkel weer rond: MetaFunk'nPhysical...

Foto:© Karlijne Pietersma

www.mothersfinest.com

www.wyzard.net