In Memoriam
Deze pagina is gewijd aan mijn Gangleden die helaas (te vroeg) afscheid hebben moeten nemen van The Gang. In mijn hart en mijn herinneringen blijven ze altijd bij me....
Sabine
Sabine kwam uit de opvang. Ze was al een oud fretje toen ik haar kreeg. Ze heeft waarschijnlijk haar leven doorgebracht op hooi of stro. Sabine had chronische bronchitis. Af en toe kreeg ze dan ook geen adem meer. Sabine was, voordat ze zo ziek werd, een heel vrolijk fretje die zich niet kon indenken dat ze al 7 jaar was. Ze speelde veel met de andere fretten en met de katten. Toen ze een tijdje hier was bleek dat ze ook bijniertumoren had. Met medicatie zijn we een heel eind gekomen. Helaas bleek de hete zomer van '99 te veel voor haar en heb ik op 21 september besloten haar uit haar lijden te verlossen. Mijn eerst afscheid van een van mijn kameraadjes, het heeft veel indruk op me gemaakt. Maar ik was toch blij dat ik bij haar was Toen ze afscheid nam van het leven....
Max
Max was in alle opzichten mijn lieveling en die van vele anderen. Max kwam samen met Sabine binnen in de opvang. Vanaf zijn geboorte al was Max blind. Maar dat maakte hem niets uit, hij redde zich prima en wist vele harten te raken op dierenbeurzen waar wij stonden met de vereniging. Max had een hart van goud en kinderen waren dol op hem. Hij deed nog geen vlieg kwaad. Op kerstavond 1999 stortte Max plotseling in elkaar. Als een speer ben ik nog naar verschillende dierenartsen geweest. Diezelfde avond nog is Max geopereerd aan een mildtumor. Helaas heeft het niet mogen baten. Op kerstochtend belde de dierenarts op dat Max was overleden. Een grote schok, binnen 24 uur was mijn lieveling bij me vandaan gerukt. Het ergst vind ik nog dat ik geen echt afscheid heb kunnen nemen en hij alleen gestorven is.....
Bino
Bino, een albino man, kwam bij mij binnen als tijdelijke opvanglogee. Hij was toen zo goed als blind Al snel werd hij dikke vrienden met Sabine en Max, vooral aan Max hechte hij zich snel. Bino is dus nooit meer terug gegaan naar de opvang maar een Ganglid geworden. Bino bleek een fret te zijn die zo'n beetje elke frettenziekte die er maar was kreeg. Het begon met bijniertumoren, gevolgd door Insulunomea. Daarna kwamen nog een hele andere rits ziekten. Hij at ook geen brokjes, maar kreeg 3x per dag pap. Op zich ging dat prima. Met medicatie kwamen ook bij Bino een heel eind. Maar dat hij niet oud zou worden, dat was wel duidelijk. Het was dan ook geen verassing dat hij er op een keer slecht bij lag toen ik uit mijn werk kwam. Ik ben nog met hem naar de dierenarts gegaan,. Maar het had geen nut meer, op 18 januari 2000 heb ik afscheid genomen van Bino. Hij miste Max en Sabine waarschijnlijk te veel om alleen door te gaan....
Ben
Toen Ben bij mij kwam was hij al ziek. Hij at niet en was broodmager. Even leek het erop dat hij in een huiselijke omgeving de goede kant uit zou gaan. Maar helaas bleek dit niet het geval te zijn. Slechts 3 weken is Ben bij mij geweest. Op 18 juli is hij in mijn armen ingeslapen om nooit meer wakker te worden. Ik heb niet eens een foto van Ben.....
Hoewel we wisten dat het eraan zat te komen deed het toch pijn. Op 16 Juli 2003 hebben we s'morgens afscheid moeten nemen van onze Hop-Sing. Hij heeft toch nog 4 jaar bij ons gewoond en een verschrikkelijk leven daarvoor overleeft. We zullen je nooit vergeten Hoppy, Ik hoop dat je gelukkig bent waar je nu bent.
Terugkeren naar de inhoudsopgave
Laatst bijgewerkt op 13 augustus 2001 door © Yvonne
Brouwer
|
